~IzabelaGamingBlog~

1. Tryb tworzenia postaci w grze ,,Skyrim” (2011) - wybieramy elementy wyglądu, a następnie wybieramy rasę naszego bohatera

2. Tryb tworzenia postaci w grze ,,Dark Souls 3″ (2016) - wybieramy elementy wyglądu, wybieramy klasę bohatera i wydajemy punkty na konkretne cechy

1. Mod do gry ,,Gothic” (możemy w nim sterować kobietą)

2. Mod do gry ,,Gothic” (w grze można spotkać postać wiedźmina Geralta)

3. Mod do gry ,,Counter-Strike” (musimy w nim eliminować zombie)

1. Porównanie grafiki z ,,Call of Duty: Modern Warfare” (2007) z ,,Call of Duty: Modern Warfare Remastered” (2016)

2. Porównanie grafiki z ,,Warcraft 3″ (2002) z ,,Warcraft 3: Reforged” (2020)

1. Tak wygląda nasz bohater, gdy czynimy zło

2. Tak wygląda nasz bohater, gdy czynimy dobro

Tworzenie swojej postaci to bardzo wymagający, czasochłonny, a czasem nawet żmudny proces. Dobieramy bowiem naszemu bohaterowi odpowiednie cechy charakteru, jego mocne i słabe strony, specjalizacje, ale i również podrasowujemy jego wygląd, wybieramy konkretne elementy (począwszy od budowy ciała, przez kolor włosów, a kończąc niekiedy na kształcie nosa), a w niektórych przypadkach musimy zdecydować jakiej będzie on rasy oraz klasy. Chcemy, aby wszystkie te punkty szły ze sobą w parze, a nasza postać była możliwie jak najlepsza, a rozgrywka i sterowanie nią w cyfrowym świecie, szły nam jak najlepiej.

Warto sobie jednak zadać pytanie - czym tak naprawdę kierujemy się tworząc postać i nadając jej konkretne cechy? Czy tworząc naszego bohatera nieświadomie budujemy go na nasze podobieństwo?

Faktem jest, że proces tworzenia postaci nie występuje tylko na samym początku gry, ale i także w czasie trwania rozgrywki. Bardzo często przecież wybory, których dokonuje nasz bohater (a w zasadzie my, kierując nim), kształtują jego osobowość i wydarzenia, w których bierze udział, decydują o jego charakterze (tak jak w normalnym życiu - to doświadczenia kształtują ludzi - gry wcale niewiele się różnią).

Gra, w którą grałam mając jakieś 12 lat, zdaje się być dobrym, choć trochę prymitywnym przykładem. Mowa tutaj o pierwszej części ,,Fable” (The Lost Chapters”). Gra ta nie zawierała typowego trybu tworzenia postaci - nie mogliśmy zdecydować, jak będzie wyglądał nasz bohater, czy będzie skromny, czy też śmiały, czy wysoki lub niski. To sytuacje, które go spotykały i wybory, które mogliśmy podjąć, sprawiały, że albo stawał się bohaterem o blond włosach z aureolą nad głową - albo ciemnowłosym demonem z wyrastającymi rogami i czerwonymi oczami. Oczywiście, jest to dosyć czarno-białe podejście do tworzenia postaci, bo możemy być albo święcie dobrzy, czynić same bohaterskie postępki, albo siać chaos i mordować niewinnych ludzi. Między tymi dwoma ścieżkami, nie ma niczego pomiędzy (co zdaje się serwować z kolei seria gier ,,Wiedźmin”, która niewątpliwie daje nam wybory w odcieniach szarości).

Słynna seria gier ,,The Elders Scrolls” daje nam możliwość tworzenia postaci w samym prologu gry, ale i także podczas rozgrywki (będę się odwoływać głównie do ,,Skyrima” i ,,Obliviona”, gdyż w resztę gier z tej serii nie miałam możliwości zagrać). Przechodząc kolejne misje i pokonując to coraz trudniejszych przeciwników, zdobywamy słynne w grach punkty doświadczenia, a następnie musimy je jakoś rozporządzić. Mamy oczywiście wiele opcji, możemy je wydać na rozwijanie zdolności magicznych naszego bohatera, na siłę jego ataku, na precyzję i celność strzelania z łuku/kuszy, albo postawić na karierę złodzieja, a co za tym idzie - punkty doświadczenia wydać na umiejętność skradania się i otwierania zamków. Wszystko to sprawia, że nasz bohater z każdym następnym zdobytym i wydanym na daną umiejętność punktem doświadczenia i kolejnym nabitym poziomem, będzie coraz to lepszą i inną postacią, niż wcześniej. I to też można określić mianem tworzenia postaci.

,,Wiedźmin 3″ pozornie nie ma możliwości tworzenia postaci - przecież każdy gracz ma możliwość sterowania tylko jednym i tym samym Geraltem i nie może nic w nim zmienić. Ale tylko pozornie. Zdobywamy przecież punkty umiejętności i możemy trenować Geralta albo to w kierunku alchemii, albo w kierunku magii i rozwijać to następne wiedźmińskie znaki, albo skupić się na sile ataków kierowanych we wrogów. Wygląd też jest kwestią, w której możemy w pewien sposób decydować - chodzi mi mianowinie o włosy i brodę naszego bohatera. Poprzednie części ,,Wiedźmina” tego nie oferowały, jednak w trzeciej odsłonie serii, możemy udać się do fryzjera i zmienić wizerunek Geralta. Myślę, że to chyba też w jakiś sposób czyni go indywidualną i ,,tylko naszą” postacią.

Nie ma nic lepszego (albo gorszego) dla gracza niż wieść o tym, że jego ukochana gra zostanie zremasterowana. Wiąże się z tym ekscytacja, że znów będzie można od nowa przeżyć daną historię w lepszym świetle z odnowioną grafiką i dźwiękiem albo strach, że gra zostanie w jakiś sposób zbezczeszczona. Czasami wolimy zapamiętać grę taką, jaka była, gdy pierwszy raz w nią graliśmy, a odgrzebywanie i odnawianie jej może zepsuć nasz sentyment i odczucia względem jej.

W tym wpisie chciałabym się skupić na kilku przykładach zremasterowanych gier, które kupiły na nowo serca fanów, ale też na takich, które lepiej gdyby nigdy nie powstały.

Około rok temu miałam możliwość zagrać na mojej konsoli PS4 w zremasterowaną wersję gry z 2007 roku, mianowicie chodzi mi o ,,Call of Duty 4″ (albo ,,Call of Duty: Modern Warfare”, jak kto woli). Było to dla mnie niezwykłe przeżycie, gdyż była to jedna z moich pierwszych gier w życiu i od zawsze darzyłam ją ogromnym sentymentem. Wspaniale było na nowo przechodzić wciągającą kampanię, cieszyć oczy świetną grafiką i płynnością gry. Miałam spore obawy, co do odświeżenia wyglądu postaci (bałam się po prostu, że nie będą już przypominały samych siebie oraz, że głosu będą użyczali inni aktorzy dubbingowi). Na szczęście jednak wszystko wyszło idealnie i dzięki zremasterowanej wersji mogę cieszyć się tą grą na dużym ekranie, a nie na starym stacjonarnym komputerze, który ledwo ładuje tekstury i trzeba grać na najniższych wymaganiach.

Teraz zupełnie inny, mniej przyjemny przykład - jest taka gra, która nazywa się ,,Warcraft III″. Myślę, że nawet jeśli ktoś nigdy w nią nie grał, to chociaż kojarzy sam tytuł (powstał nawet film o tym tytule). Gra do dzisiaj posiada wielką rzeszę fanów, którzy niestety, zamiast prezentu ze strony studia Blizzard w postaci świetnie zremasterowanej wersji, dostali w 2020 grę, która zyskała noty na stronie Metascore równe 0.6. Na czym polega klęska zremasterowanego ,,Warcrafta III“, który nosi tytuł ,,Warcraft III: Reforged”? Gdy gra została zapowiedziana, została bardzo głośno ogłaszana i promowana. Z czasem ten marketing zupełnie ucichł i wszyscy zdążyli zapomnieć o zbliżającej się premierze ,,Reforged”. Twórcy nie pokusili się nawet o wypuszczenie jakiegokolwiek trailera, który nastawiłby fanów na rozgrywkę i rozgrzałby chęci do zakupu gry. Dodatkowo, tuż przed premierą, która miała mieć miejsce w 2019 roku, przełożyli ją na styczeń 2020 roku, co niezbyt ucieszyło fanów. A jeśli chodzi o samą grę - fani uważają, że remaster wygląda po prostu gorzej niż pierwotna wersja. Przez to ma się wrażenie, że Blizzard poszedł na ,,łatwiznę” i wcisnął w ręce graczy coś, licząc na szybki zarobek, a nikt czegoś takiego nie lubi. A, no i sam Blizzard przeprosił fanów za ,,Reforged”. Myślę, że jest to wystarczająco wymowne.

Ostatnim przykładem, który przywołam jest remake gry z gatunku jRPG o tytule ,,Final Fantasy VII”, która wyszła w 1997 roku, więc kawał czasu temu, a co najciekawsze - jej remake miał premierę w tym roku. Warto dodać, że to właśnie fani domagali się od twórców gry stworzenia świata ,,Final Fantasy” na nowo i jak widać - z pozytywnym skutkiem (trochę musieli poczekać, bo ponad 20 lat, ale nie odpuścili i.. opłaciło im się to). Największym plusem wg. fanów tej gry jest grafika - mówi się, że jest remake ,,Final Fantasy VII” jedną z najładniejszych gier powstałych na konsolę PS4. Gracze chwalili sobie również system walki, mini-gry zawarte w rozgrywce, tchnięcie życia w postacie trzecioplanowe i genialny soundtrack.

Mody (czyli inaczej modyfikacje) do gier stały się ostatnio ich nieodłączną częścią. Gracze niekiedy tak bardzo nie mogą się pogodzić z ukończeniem ich ukochanej gry, że sami postanawiają przedłużyć historie ze swoimi ulubionymi bohaterami, z którymi tak bardzo się zżyli. Oczywiście, jedynym zastosowaniem modów nie jest tylko dalsze rozwijanie rozgrywki w grze, ale także dodawanie nowych lokacji, przedmiotów i broni, tworzenie alternatywnych wyglądów postaci, poprawianie grafiki. Czasami chodzić może nawet o delikatne poprawienie pewnych aspektów gry, aby ją ułatwić.

Warto też dodać, że mody najczęściej tworzą amatorzy, a co za tym idzie - stworzenie danego modu może zająć długie miesiące, a nawet lata. Fani jednak się nie poddają i są na tyle zaparci, że doprowadzają swoje dzieła do końca, udostępniają je, dzięki czemu inni zapaleńcy mają możliwość cieszyć się konkretnymi modyfikacjami. Bywa, że niektóre mody stają się na tyle popularne, że przewyższają oczekiwania samych twórców (musi być to dla nich nie lada wyróżnieniem). W tym wpisie chciałabym omówić kilka (moim zdaniem) najciekawszych modów, które pokazały, że z gier da się wykrzesać więcej, niż można się spodziewać.

,,Counter-Strike” to gra z gatunku FPS stworzona w 1999 roku i pierwotnie była modem do innej gry - ,,Half-Life”. Myślę, że CS to przykład najpopularniejszego moda, który stał się po pewnym czasie nieodłączną częścią i pełnoprawną grą (na początku, żeby zagrać w CS’a wymagane było posiadanie ,,Half-Life’a”) i która zyskała nieocenioną sławę. Gra została zaprojektowana z myślą o graniu z innymi graczami w sieci (później została dodana możliwość grania z botami) i stała się topową grą wykorzystywaną w e-sporcie - do dziś odbywają się zawody grania w CS’a i odbywa się to na skalę światową. Co więcej, do CS’a cały czas tworzy się nowe mody (czyli mody dla moda) i jest to na swój sposób niezwykłe. Gra zdecydowanie zapisała się w historii i myślę, że nie ma takiej osoby, która chociaż nie usłyszała kiedykolwiek o ,,Counter-Strike’u” i niewątpliwie, świadczy to o jego ogromnym sukcesie.

,,Horn of the Abbys” jest fanowskim i nieoficjalnym dodatkiem do gry ,,Heroes of Might and Magic 3″ stworzonym przez rosyjskich graczy. Modyfikacja zawiera nowy zamek, którym jest piracki Cove i na początku wywoływał on spore kontrowersje wśród zatwardziałych fanów ,,HoMM3″. Piracka przystań odbiegała nieco od reszty zamków zawartych w grze i nie do końca wpasowywała się w klimat gry, jednak z czasem fani przekonali się do marynarzy, piratów i wilków morskich. Dodatkowo, mod nanosił delikatne poprawki na grę - najprościej mówiąc, ułatwiał kwestie techniczne (łatwiej można było rozdzielić wojsko, sterowanie stawało się bardziej przejrzyste, grafika była bardziej podrasowana). Przyznam osobiście, że posiadam tę modyfikację na swoim komputerze i faktycznie - nie wyobrażam już sobie grać w ,,HoMM3″ pozbawione tego modu.

Do ,,Gothica” powstały już setki modyfikacji. Do dnia dzisiejszego, fani tej legendarnej gry, kombinują i próbują jeszcze bardziej ją usprawnić i wzbogacić o nowe elementy.  Do pierwszej części ,,Gothica” powstała bardzo znana modyfikacja, która nosiła prosty tytuł ,,Gothic: Edycja Rozszerzona” i dostarczała m.in. możliwość warzenia mikstur (czego nigdy wcześniej nie można było robić), kopania rudy, dodawała nowy czwarty obóz Bandytów, dostarczała dziesiątki nowych zadań pobocznych, nowych miejsc, dialogów, postaci, a także umiejętności. Polska modyfikacja ,,Gothic: Czas Zapłaty” oferowała całkiem nową historię oraz bohaterów (wcielaliśmy się w postać pirata). Można w niej było ingerować w wygląd naszego bohatera, zwiększony został poziom trudności, została dodana walka dwoma mieczami, nowe zaklęcia itp. Szacowany czas rozgrywki wynosił od około 40 do 60 godzin, tak więc ,,Czas Zapłaty” był niemałą modyfikacją.

Mikrotransakcje to temat, który bez wątpienia drażni każdego gracza. Ostatnimi czasy mówi się, że mogą one zrujnować nawet najlepsze i najbardziej znane tytuły gier i niekiedy nawet, zmienić je w koszmar. Transakcje te stają się coraz bardziej absurdalne, a to skutkuje zniechęceniem się graczy do danej gry i w efekcie - pozostawienie jej w spokoju i zakończenie rozgrywki z wielkim niesmakiem.

Gry strategiczne o budowaniu zamków lub innych budowli charakteryzują się tym, że wymagają cierpliwości. Zatrudnieni przez nas robotnicy, aby postawić jakiś budynek, potrzebują czasu, a my musimy wtedy uzbroić się w cierpliwość. Tak było do czasu... teraz możemy za niewielką kwotę przyspieszyć ich pracę i doprowadzić do końca budowy szybciej - wiele gier wprowadziło właśnie takie rozwiązanie, co w moim odczuciu jest jest zaskakujące (raczej w negatywnym tego słowa znaczeniu). Jeśli jakaś gra z natury zakłada nasz wkład, naszą cierpliwość i zaangażowanie - to dlaczego za pieniądze podsuwa nam prostsze rozwiązanie? Myślę, że to niszczy całą radość czerpaną z grania w tego typu gry.

Gatunek gier potoczny nazywany ,,strzelanką” też wcale nie odstaje w temacie mikropłatności. Wiele tytułów (np. ,,Call of Duty: Blackops 4″) oferuje nam kupno nowych strojów dla żołnierzy, które sprawią, że będą wyglądać groźniej albo... zabawniej, bo gdy zbliżają się święta Bożego Narodzenia i Halloween to też możemy być pewni, że twórcy nie przegapią takiej okazji i dadzą nam możliwość kupienia wielkiej dyni Halloweenowej albo stroju Świętego Mikołaja dla naszej postaci. A gdy ograliśmy już wszystkie mapy w trybie wieloosobowym i znamy je praktycznie na wylot - ,,Call of Duty: Modern Warfare” daje nam możliwość zakupienia za około 40 złotych czterech nowych map (nie będę tego krytykować, gdyż sama zakupiłam właśnie te mapy, a nie chcę wyjść na hipokrytkę).

Zdarza się, że napotykamy w grze bossa, który przewyższa nasze oczekiwania i o dziwo - nie jesteśmy w stanie go pokonać. W takiej sytuacji twórcy gier spieszą z mikropłatnościami - po dokonaniu płatności nasz bohater zyskuje niezwykłą siłę i nic nie jest w stanie go powstrzymać (np. ,,Mortal Kombat 11″). Takie rozwiązanie w mojej opinii również psuje całą zabawę - przecież w grach nie chodzi o to żeby było łatwo, ale żeby sprostać wyzwaniom i stawiać poprzeczkę coraz wyżej, prawda?

Kupno półproduktu zdaje się być chyba najbardziej drażniącym zjawiskiem. Chodzi mi tu o konkretną sytuację - kupujemy grę, dajmy na to - na konsolę PS4 - w dzień premiery. Gra kosztuje ok. 300 zł (myślę, że mniej więcej tyle kosztują dzisiaj popularne tytuły na konsole) i spodziewamy się, chyba całkiem uzasadnienie, że otrzymamy pełną wersję gry z wszystkimi udogodnieniami, no bo przecież kupiliśmy grę jako jedni z pierwszych i to jeszcze za najwyższą cenę (bo wiadomo, później będzie ona coraz niższa). I przychodzi nam wielkie rozczarowanie, bo wcale nie jesteśmy w jakiś sposób wyróżnieni, a za parę miesięcy, gdy gra kosztuje już o połowę mniej, wychodzą dodatki, których my nie mamy, a wydaliśmy na grę dwa razy tyle. Taka sytuacja jest ogromnym zawodem dla wielu graczy, dlatego ja ustalam sobie pewną prostą zasadę - nie kupuję nigdy gry w premierę, odczekuję kilka/kilkanaście tygodni, żeby na spokojnie doczekać się możliwych dodatków i nie mieć przykrych niespodzianek.

Jeśli zapytalibyśmy przeciętnego gracza czy wie, co oznacza słowo ,,immersja’’, to prawdopodobnie odpowiedziałby przecząco. Co więcej, możliwe też, że nawet nigdy wcześniej nie słyszał tego słowa. Myślę, że gracz ten zdziwiłby się dowiadując się, że usłyszane przed chwilą słowo buduje i jest podstawą wszystkich gier, w które kiedykolwiek zagrał w swoim życiu.

No właśnie – bo czym jest tak naprawdę immersja? Mówiąc najprościej -  to proces pochłaniania i zanurzania się w elektroniczną rzeczywistość, w tym przypadku omawianym przeze mnie – w gry. Jeśli zapominamy o otaczającym nas świecie to świadczy o tym, że zabieg immersji się udał i jej efekt jest wyczuwalny.

Można zadać sobie następne pytanie - dlaczego immersja jest taka ważna? Cóż, myślę, że chyba nie da się polubić gry, która nie będzie nas angażowała w siebie, której rozgrywka, fabuła, bohaterowie i ich los będą nam obojętne. To samo tyczy się książek – gdy książka w naszym mniemaniu mówiąc potocznie „nie wciąga” nas – odkładamy ją na bok czując, że czas przeznaczony na czytanie jej, był czasem straconym. Jeśli zaczynamy serial, to już po pierwszym odcinku czujemy w jakimś stopniu, czy będziemy kontynuować oglądanie go, czy też nigdy do niego nie wrócimy.

Te wszystkie rzeczy wie się już we wczesnym stadium obcowania i zapoznawania się z danym dziełem kultury. Dlatego tak ważne jest, aby immersja była wyczuwalna już nawet w samym prologu gry. Nikt nie mówi przecież o grach, które zapomina się dosłownie jeden dzień po ich ukończeniu. Jeśli tak jest, to znaczy, że angażowały one swoich graczy za słabo. Gracze mówią o grach, które wciągnęły ich na kilkadziesiąt, a nawet kilkaset godzin. Które poruszyły ich od środka, które wywołały emocje. Które nie dało się zapomnieć.

Według Michaela Heim’a, istotą immersji jest wrażenie bycia przetransportowanym w inne miejsce i poczucie, że przynależymy do jakiejś historii, czyli krótko mówiąc - że bierzemy w niej udział i jesteśmy jej świadkami. Myślę, że w ten klimat, idealnie wpasowuje się gra, która ostatnimi czasy jest określana mianej jednej z lepszych gier survivalowych wszechczasów.

Mam na myśli grę ,,The Last of Us”. Podam kilka wypowiedzi graczy, którzy ukończyli rozgrywkę w grze i podzielili się swoimi odczuciami na Filmweb’owym forum:

“Od momentu skończenia gry mam kaca growego. Co to znaczy? To, że czego bym teraz nie włączył, jakiejkolwiek gry lub filmu, wszystko wydaje się być płytkie.”

“Od lat żadna gra mnie tak nie pochłonęła.”

“Ta gra jest jak czytanie dobrej książki, do której się wraca. Leciały łzy.”

Wszystkie te wypowiedzi wskazują na fakt, iż proces immersji w grze zadziałał na tych graczy na tyle mocno, że nawet po przejściu gry, kontemplowali o niej, odczuwali silne emocje, wracali w myślach do świata przedstawionego. Byli zaangażowani na tyle mocno w opowiedzianą historię, że po ukończeniu rozgrywki, wciąż czuli, że należą do niej.

Ze swojej skromnej strony mogę tylko dodać, że niewiele gier wywołało u mnie takie odczucia. Z czystym sumieniem mogę przywołać tutaj gry z serii ,,Wiedźmin”, a szczególnie zaangażowałam się przy okazji grania w dodatek do gry ,,Wiedźmin 3″ o tytule ,,Serca z Kamienia”. Przechodząc ,,Serca z Kamienia” ma się wrażenie oglądania dobrego serialu, ale bycia jednocześnie świadkiem wydarzeń, które mają miejsce na ekranie. Zakradamy się w historię, a co więcej... mamy możliwość zadecydowania, jaki będzie jej finał. Myślę, że to dla mnie jeden z topowych przykładów gier (a w zasadzie dodatków, bo rozgrywka w ,,Sercach z Kamienia” trwa niecałe 10 godzin), o których nie da się zapomnieć długo po ich przejściu.

Dzień dobry,

mam na imię Izabela i post ten traktuję jako pewnego rodzaju przywitanie. Blog o grach powstał w celach zaliczeniowych przedmiotu “Game studies”, ale myślę, że prowadzenie go, przyniesie mi radość i będzie dla mnie też formą rozrywki.

W kolejnych postach będę poruszała tematy bezpośrednio, jak i pośrednio, związane z grami. Wspomnę o zjawiskach, które ostatnimi czasy przykuły moją uwagę, a także o grach, przy których z jakiegoś powodu, zatrzymałam się na dłużej. Nie zabraknie oczywiście odwoływania się do różnorakich koncepcji z zakresu nauki o gaming’u.