#iyesiz

akif yıllar oldu. ne sana olan nefretim ne de kendime olan öfkem dinmedi. sana körü körüne güvenmişken böylece, odamda sesimi yastığa göme göme ağladığım günlere de öfkeliyim. sevgimden şu sekiz metre kare odaya sığamazken senden sonra yatağıma gömülmek istedim. kalbin acıdan kıvransın ama bir yerlerde yine mutlu ol istedim. anlar mısın sana içimde duyduğum bu öfkeyi. esasında her şeyden, sana dair olan her şeyden ve en mühimi senden vazgeçtim. kendime olan saygım biraz olsun benimle kalsın ve ben buradan gittim diyebileyim diye içim sızlaya sızlaya, kalbimin kırıklarını kan kusa kusa yer gibi vazgeçtim senden. şimdilerde üzerinden yıllar da geçse senin izin olan her şeye öfke duyuyorum. öyle ki çocukluğumda da çok izin var akif. seninle bunca büyümüşken- biz beraber büyüdük akif. böyle mi olurdu filmin sonu. şimdi oturalım karşılıklı, konuşalım seninle. o geceler boyunca oturup sonunu beğenmediğimiz için kendi sonunu yazdığımız o filmlere benzer mi bu hikâye. akif. yıllar bile geçse ben bu hikâyenin sonunu kendi içimde sindiremiyorum. en mühimi içimde bir yerlerde seni de sindiremiyorum.

dışarıdan bakıldığında her şey yerli yerinde duruyor biliyorum ama ben bi’ süredir ölüyorum. belki üzerim kirlenmedi ama kanıyorum için için. hani gülerken çok sesim çıkıyor ya benim, aslında o sırada masanın altında parmak uçlarımın üzerinden trenler geçiyor eze eze. şimdi ne sen sor ne ben söyleyeyim ne zaman öldüğümü. ben bi’ süredir ölüyorum. artık bir elin saçlarımı okşaması bile kafamın derisini koparır atar gibi hissettiriyor. dokunma bana çiçeğiyim sanki. canım o kadar hassas işte. bu yorgunluğumu nasıl anlatayım sana bilmiyorum. tüm yolları ben yürümüşüm de sanki varacak bir evim yokmuş gibi. anlıyor musun.