sena

“Sen diye diye öldüm ben.”

"Bozuk bir saattir yüreğim, hep sende durur"

Yaşım o zamanlar 5-6. Annemle çarşıya giderken her zaman uğradığımız bir terzi Şaban amca var. Neyse yine bi gün annemle gidiyoruz çarşıya şimdi adamın dükkanının önünden geçiyoruz selam vermemek ayıp olur. O yüzden uğradık yine. Şaban amca yaşlı torunları olan bir adamdı. Beni sürekli yaptığı gibi yine kucağına alıp sevmeye çalıştı. Sevdi de o zamanki sevişini ne yazık ki ben şuan anlıyorum. Anneme söylesem ne olabilir ki? Adam zaten öldü. Kızıyla annem en yakın arkadaş. Araları bozulur falan. Daha o zaman bile rahatsız olmuştum ama ne olduğunu ve ne yapmaya çalıştığını bilemediğim için dile getirememiştim. Bizim tek suçumuz bu dünyaya kız olarak gelmek. Gerçekten anlam veremiyorum. Çok tuhaf. O pis dokunuşunu üstümden atamadım gibi geliyor.

Ya bir insan neden parasıyla hava atar ki? Çok saçma değil mi? Az önce snap geldi. Buğra diye birisinden. Babası Fenerbahçeye para desteği yapıyormuş. Çocuk diyor ki, “babam takıma destek yapıyor ben maç izlerken snap atmıyorum. Siz para vermediğiniz halde destekliyosunuz. Çok komik” Ben de ona biz bi takımı para verdiğimiz için sevmiyoruz dedim. Hayatta da böyle değil mi zaten bir insanı size para verdiği ya da ona siz para verdiğiniz için sevmiyorsunuz. Onu gerçekten tüm kalbinizle, inanarak seviyorsunuz. Ben bunu çocuğa söylediğimde çocuk “hayatımı kıskanıyorsan engelle” dedi. Abi insanlar maddi durumlarını kendileri seçemiyor. Bizim “baba bunu *da*” alalım dediğimiz şeyleri “baba bunu alabilir miyiz?” diye *soramayan* çok çocuk var. Herkesin maddiyatı bir değil. Sen zenginliğini evinin içindeki asansörü göstermek yerine, gizliden yardım yaparak gösterebilirsin. Cidden havakı değil çok itici duruyorsunuz.