sof

Πώς θα γίνει να παραιτηθώ από την δουλειά και να ακολουθώ τον νοβελ σε κάθε λαιβ του

Απλώς σκέψου πως ο αρουραίος με τον οποίο έχεις φάει σκάλωμα, πιθανότατα παίρνει ακόμα τηλ την μάνα του, για να την ρωτήσει πώς να βάλει ένα πλυντήριο

Πόσο λυτρωτικό πράγμα το ξενέρωμα όμως ε

Και δε με νοιάζει αν δεν ήξερες τί να πεις, αν δεν είχες λόγια να με παρηγορήσεις, αν δεν ήξερες τί ακριβώς να κάνεις, έπρεπε να ήσουν εκεί. Γιατί εγώ είχα ξεχάσει μέχρι και πώς να αναπνέω. Και σε χρειαζόμουν δίπλα μου.

Πόσο θα με κορόιδευες τώρα που επιτέλους πήρα το δίπλωμα, πόσο θα με δούλευες, πόσο θα με παρακαλούσες να σε πάω βόλτα, πόσο θα γελούσαμε γαμώτο, πού είσαι

Δε θα το ξεπεράσεις ποτέ τελείως, δε θα σου πω ψέμματα. Αλλά θα έρθει ένα πρωινό που δε θα είναι η πρώτη σου σκέψη με το που ξυπνήσεις, που το βάρος στο στήθος σου, θα είναι πιο υποφερτό και θα θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι. Δε θα περάσει μέρα που να μη τους σκεφτείς, αλλά θα γελάσεις ξανά, στο υπόσχομαι. Θα βρεις ξανά την ομορφιά στον κόσμο, θα βρεις νέους φίλους, θα σε αγαπήσουν και θα τους αγαπήσεις αληθινά, απλώς θα εύχεσαι να ήταν και εκείνοι εδώ, να τους γνώριζαν. Θα τραγουδήσεις ξανά με την ψυχή σου, ίσως όμως παράλληλα και να κλαις, για όλα αυτά που χάνουν, γιατί έπρεπε να είναι εδώ. Η ζωή θα συνεχιστεί, αλλά τα σημάδια θα είναι εκεί, πάντα. Δε γίνεται αλλιώς. Και απ’ την άλλη εάν έφευγαν, θα σήμαινε ότι δεν ήταν και ποτέ αληθινό.

Άνθρωποι ξεπερνάνε αρρώστιες ανίατες, κόσμος ξυπνάει από κώματα, μικρά ή μεγάλα θαύματα συμβαίνουν καθημερινά και χαίρομαι πολύ για όλα αυτά, αλήθεια. Αλλά γιατί δεν μπορούσε και αυτός να είναι ένα από αυτά; Γιατί εκείνη η γαμημένη νύχτα, να μην ήταν απλώς μια τρομακτική ιστορία; Γιατί δεν σου συνέβη και σένα ένα θαύμα; Γιατί δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα για να σε σώσουμε; Γιατί δεν σε προλάβαμε; Γιατί μας έφυγες μέσα απ τα χέρια γαμώτο