sof

το ξαφνικό τηλεφώνημα

που μου 'παν πως έφυγες πέταξες χάθηκες

Που κάτι κέρδισα όταν το 'κοψα μα και κάτι κέρδισα όταν τ' άρχισα

Κι αυτός ο κανόνας ισχύει παντού, εκτός απ' τις μέρες που βλέπω πάνω

Που μαύρα φορώ και παραμιλώ γιατί δεν κερδίζω εκεί, μόνο χάνω"

Luis Sepulveda

έχει καταφέρει πολλά αλλά δεν της αρκεί

Περπατάω σ' άδειο δρόμο

Κι είναι κάτι στιγμές που τα χάνω

Κοντεύω να τρελαθώ

Πέταξες ψηλά και δεν αντέχω τον πόνο

Γιατί μ' άφησες μόνο;

Ήταν όλα ωραία όταν σ' είχα κοντά μου

[…]

Κοιτάζω πίσω το παρελθόν και πονάω

Άμα δεν έζησες μαζί μου αυτήν την κόλαση

Δεν ξέρεις στο μυαλό μου τι σκατά κουβαλάω

Θα 'πρεπε σήμερα να χαίρομαι φτιάχνω το σπίτι μου

Έτσι όπως θα 'θελες και θα 'θελα

Μα στα ντουλάπια μου βρήκα φωτογραφίες που γελάγαμε

Ακόμα πως έφυγες δεν κατάλαβα

Μέσα μου πένθος που ποτέ μου δεν εκτόνωσα

Για να σ' τα γράφω σημαίνει δεν αυτοκτόνησα

Πέρασα λίγο από το σπίτι της να δω σκέτα ντουβάρια καπάκι στο ποτάμι κατηφόρησα”

ΗΘΕΛΑ ΤΟΣΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΩ, ΜΑ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ, ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΑΝΟΙΧΤΩ

άλλη φορά δεν θα σε δω

το άλλο μισό δε φαίνεται είν' η άβυσσος

Κοιμάμαι πολύ μα δεν κοιμάμαι καλά

θυμάμαι πολλά μα τα θυμάμαι θολά

μιλάμε συχνά μα δε μιλάμε σωστά

απλά ένα

Γεια σου

Τί κάνεις

περαστικά

[…]

θυμήσου

εδώ οι άνθρωποι δε λένε ότι αγαπάνε για να μη φανούν αδύναμοι

Έχω πολλά να κάνω ακόμα φίλε μου δεν χάνω

Κι είμαι ακόμα εδώ μ’ όσες δυνάμεις μου ‘χουν απομείνει

Έχω μνήμη και θυμάμαι ποιος χαμόγελο μου δίνει

ποιος μαλακας μου την δίνει

σε ποιον έχω εμπιστοσύνη

Θα μπορουσες, όμως, να είχες προσπαθήσει.

Ούτε για μένα ήταν εύκολο,

δυστυχώς ήταν η τελευταία μου επιλογή.

Μακάρι να 'ξερες, πόσο πόνεσα,

όταν σε σκότωσα μέσα μου.

Προσπάθησα πολλές φορές να κλάψω,

μα δεν βγήκε ούτε δάκρυ!

Αλήθεια, εσυ πώς τα καταφέρνεις;

Πώς αντέχεις να μου λες πως πονάς,

αφού όλα στο χέρι σου ήταν...

κι όσα νιώθεις δειξ’ τα”

αυτό φοβάται 9 στους 10

όσο η γειτόνισσα στα μαύρα

κάθε μέρα μιλά με την κορνίζα που ακουμπά στην άδεια καρέκλα

και ο πιο γενναίος άνδρας θα φοβόταν να ζει ως γυναίκα”

Να κάνω κομμάτια, να κουκουλωθώ και να κάτσω επιτέλους στον ίσκιο μου

Ν’ αγαπήσω ξανά ή θα πονέσω ; Άλλα μάτια μη χάσω από δίπλα μου

Ειν’ αλήθεια όσα ζω, θα ξυπνήσω ξανά θολωμένος σ’ εκείνο το θάλαμο

Να δω τους δικούς μου στα μαύρα, να ξανά γνωρίσω τον θάνατο

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

ΕΧΩ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ”

Τα τραπέζια τα οικογενειακά έχουν θέσεις κενές, κάποιος λείπει

Οι αγκαλιές που με κράταγαν όρθιο και εκείνα τα μάτια που πάντα θυμίζανε πέλαγα

Η ευτυχία ήταν εκεί μες’τα πόδια μου, όμως εγώ δε την έβλεπα