Hayatımın parlaklığını kendi isteğimle kısıyorum.

Kendi kendime o kadar çok duvar örmüşüm ki o duvarları aşıp yoluma devam edemedim.

“Kendimle savaşırken bütün duygularımı kaybettim,o kadar çok yaslandım ki kendime,başka birine sığınmayı öğrenmedim hiç.”

İsteseydin her şeyin üstesinden gelirdik. O kırılmışlığı da onarırdık, hataları da bir şekilde affederdik. Yeter ki İsteseydin.

Canımı yakan bir kaç detay var ve ben halledemiyorum.

bazı şeyler hala mümkün; lakin mühim değil

“Bir kere daha canımı neyin sıktığını anlatacak halim yok. Yanlış yapan da, telafi etmeye tenezzül etmeyen de ne yaptığının farkında. Herkes her şeyin farkında, kime neyi anlatacaksın.”

olmayacağını adın gibi bildiğin şeyleri istemenin kalbine verdiği ağırlık*

…sonra intihar etti. Gazetede intihar diye yazıldı. Ama bu düpedüz cinayetti. Herkes boğazındaki ip izine takılı kalmıştı. Nerden bilebilirlerdi ki küçücük bir cümlenin vücudunda bıraktığı izin kocaman bir bıçak yarasıyla eşit olduğunu. Kimse anlayamadı, ama bu düpedüz cinayetti…

Kırgınlıklarımı kime nasıl anlatacağımı bilemiyorum ve kendi içimde çürüyüp gidiyorum.

“Şunu fark ettim ben artık hiçbir kaosun, kavganın, tartışmanın ortasında duramıyorum. Eğer imkanım varsa öyle ortamlardan hemen uzaklaşıyorum. İnsanlara bir şeyleri kanıtlamak, kendimi kabul ettirmek gibi iddialarım yok. Ben sessizliği, uysallığı, kendi halindeliği savunuyorum.”

Bir şeyler devam etsin diye çok mücadele ettim. En önemlisi hep kendimden ödün verdim. Belki problem bendedir diye her şeyi üstlendim. Karşımdaki üzülmesin diye sustum. Ama bir yerden sonra bende, ben kalmadığını fark ettim. Merhameti ve sevgiyi kendime giysi yaparken ortaya kalbimi koymuşum. Bu yüzden kendimden özür diliyorum. Bundan sonra sadece ben varım.