Welcome to my diary

Leżę, zalewając się łzami nad własnym istnieniem. Najbardziej boli świadomość, że nigdy nie będę dla nikogo priorytetem, że nikt mnie nie zaakceptuje takiej, jaka jestem. Całe życie to ja muszę walczyć o innych, a w zamian dostaję tylko poczucie, że znów zawiodłam.

Bezradność jest zabawna. Patrzysz, jak wszystko się sypie i jedyne co możesz zrobić, to zrobić sobie herbatę i dalej funkcjonować.

„Miłość nie znika dlatego, że chcesz. Znika dlatego, że nie może już dłużej walczyć sama. I wtedy rozumiesz, że czasem największym aktem troski o siebie jest odejście od kogoś, kogo kiedyś kochałaś najbardziej.”

Są osoby które kochają cię najbardziej gdy jesteś cicho i wygodny. Spróbuj mieć granice albo emocje. Nagle stajesz się problemem. Miłość premium najwyraźniej nie obejmuje wszystkiego.

„Może kiedyś zrozumiesz, że nie odeszłam dlatego, że przestałam czuć. Odeszłam dlatego, że przestałam wierzyć, że to uczucie może jeszcze przetrwać. I to jest prawda, której nigdy nie usłyszysz ode mnie na głos.”

Najtrudniejsze w traceniu ludzi nie jest samo ich odejście, ale moment, w którym uświadamiasz sobie, że już od dawna odchodzili, a Ty zbyt mocno wierzyłaś, że to tylko chwilowy dystans.

Najbardziej przerażające jest to, że zło nie przychodzi z ostrzeżeniem. Nie ma znaków, nie ma sygnałów alarmowych. Ono po prostu rośnie w ciszy, w samotności, w myślach, których nikt nie słyszy. A kiedy w końcu wychodzi na powierzchnię, jest już za późno, żeby je zatrzymać.