HÜLASA TECESSÜS

Yalnızca tek bir şey adına güvenli suları terk eder, kendi köklerimizi keseriz. Adem'in, uğruna ölümsüzlüğü teptiği tek şey adına: BİLİNMEYEN.

Bir noktadan sonra artık geriye dönüş yoktur. İşte varılması gereken yer o noktadır.

Bedenin baş döndürücü anarşisi ... Giz diye bir şeyi hiç öğrenmemiş, kalın kazakları, çizmeleri, ahlakın bin bir hapishanesini tanımamış gövdeler ... Her daim taze ve diri, ,çıplak, söylencelerinden sıyrılmış. .. Tanrı sonsuz bir yaz, sonsuz bir gençlik bağışlamış bu topraklara. Rüzgarda uçuşan rengarenk etekleri kadınların, kumsalları saran marihuana dumanı, alev alev yanan kaldırımlardan kalçalara dolanan ritimler, yırtıcı bir kuş gibi kendini uçurumlardan salan arzu ... Cinselliğin buharında soluk alıp verebilen bir kent: Rio de Janeiro. Hep çırılçıplak ama hep maskeli ... Hep doygun ama hep aç ...

İnsan, gerçekte gereksinim duymadığını tüketmeye bir türlü doyamıyordu.

"Yaşama kabızlığı" diye adlandırdığım o illete tutulmamış olanlar, yazar olmayı akıllarından bile geçirmezler bence.

Yalnızca kötülüğün en dibine inenler, erdemin doruklarına varabilirler.

Akılcı, mantıklı yaklaşımlardan, ucuz sevgi sözcükleri kadar iğrenirim; yeryüzü, zekalarından başka bir şeyi olmayan insanlarla yeterince dolu zaten.

Bazen insana hiçbir şey hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar. Unutamamak. Belleğin ka­çınılmaz intikamı. Herhangi bir iz taşınıyorsa eğer, bu bir zamanlar bir yara açıldığındandır.

her kim ki uzun yaşar, diri diri ölür. Hayatın içinden geçerken geride kendimizin üç ya da dört görüntüsünü bırakırız, hiçbiri ötekine benzemez; onları geçmişin sisleri arasından görürüz; değişik çağlarımızın portreleri gibidirler.

Öyle ya da böyle, belli ki felsefeciler haklıymış. Yaşadığımız hiçbir şey yok olmaz.

Hikayeler hep böyledir zaten. Bir bakarsın hiçbir şey yoktur ortada. Bir bakarsın gelmiştir bile, senin içine yerleşmiştir.

Siz sevemezsiniz adaşım, siz şehirde yaşayanlar ve köyde yaşayanlar; siz, birisine itaat eden ve birisine emredenler; siz, birisinden korkan ve birisini tehdit edenler... Siz sevemezsiniz. Sevmeyi yalnız bizler biliriz... Bizler: Batı rüzgarı kadar serbest dolaşan ve kendimizden başka Allah tanımayan biz Çingene'ler.

Yaratılış'ın ikinci bölümünde İbrahim Peygamber tarafından o dağa götürüldüğünde, herhalde İshak da böyle hissetmiştir. Bir adam size babanız olduğunu söylerse, siz onun babanız olmadığını bilseniz bile savunma konumundan vazgeçersiniz, kafanız karışır. Size karşı tanrıyla, kalabalıkların tanrısıyla işbirliği yaptığını düşünemezsiniz. Küçük bir çocuğun kafası o kadar hızlı çalışmaz; böylesi bir hileyi anlayacak kadar usta değildir. Bütün bildiğiniz o koca adamın elini sizin omzunuza koyduğu ve dostça sıktığıdır. Size, 'Gel benimle,' der, siz de onun götürdüğü yöne döner, nereye giderse gitsin onu izlersiniz.