Say hello.

edit.

“Jestem strasznym nadwrażliwcem. Bycie nadwrażliwcem to chodzenie po cienkiej linie: jest euforia, czyli nagła radość z drobiazgów albo depresja, czyli załamanie i upadek. Niektóre rzeczy widzę trzy razy mocniej niż inni. Tak jak zauważam różne piękne sprawy, tak widzę syf, którego ludzie nie zauważają. Wrażliwość, która daje mi masę możliwości, musi ze mnie wyjść. Jak zaczynam ją w sobie kumulować, to jest źle.”

“MOŻESZ… Kochać się z nią namiętnie na kuchennym blacie lub odwalić szybką pozycję i do spania. Zaprosić na kolację lub narzekać, że nie zrobiła nic do jedzenia. Przegadać z nią całą noc lub zasnąć bez słowa. Wziąć ją na spacer lub przełączać kanały w telewizorze. Oddać jej swoją bluzę lub patrzeć jak przy tobie marznie. Przytulić ją, gdy się boi lub wyśmiać by nie dramatyzowała. Wysłuchać, gdy opowiada Ci o zmartwieniach lub mieć pretensję, że przesadza. Wysłać jej krótką, miłą wiadomość z pracy lub iść w zaparte, że nie miałeś wolnych 15 sekund. Przygotować kąpiel, zrobić masaż lub stwierdzić, żeby poszła spać jak jest zmęczona. Dać w sobotę okazję, aby włożyła sukienkę i szpilki lub pozwolić, aby spędziła wieczór sama. Pokazywać swoją miłość w czynach lub wciąż serwować słowa bez pokrycia. Zapewnić, że jest twą jedyną, piękną lub oglądać inne dupy na instagramie. Możesz… Sprawić aby czuła się kochana lub narzekać, że dziwnym trafem Wam się nie układa. Możesz skończyć wymyślać, że do kochania są potrzebne pieniądze i Bóg wie co. Do kochania jest potrzebne przede wszystkim… KOCHANIE i odrobina szczerych chęci.”

Nie wiem, czy kiedykolwiek tak się czułeś. Jakbyś chciał przespać tysiąc lat. Albo po prostu przestać istnieć. Albo nie mieć świadomości, że istniejesz.