‘Het waait’ de man fladdert rustig heen en weer met zijn armen en romp. ‘KRAK’ hij buigt stellig en strak om, hangt op 90 graden naar voren. Hij, het riet, is gekrakt. Vol ongeloof kijken we elkaar aan, misschien ook juist de bedoeling.

Mijn TikTok en Instagram lopen er alweer mee vol. Nog een X aantal maandag tot kerst. Super gezellig natuurlijk, maar met de nieuwsberichten van afgelopen tijd toch ook pijnlijk. Nog zestien maandagen. Dat betekent nog ongeveer veertien vrouwen. Veertien vrouwen die nu nog leven en hoogstwaarschijnlijk dezelfde berichten langs zien komen over kerst, zonder te weten dat zij dit niet zullen halen. Ze liepen namelijk in de weg in de keuken, of waren te laat met de was, hadden geen zin in een pizza of wilde deze avond gewoon gaan slapen want het was een lange dag. Redenen waarom een man denkt dat moord voor hem wel beter uitkomt dan een stap naar achter zetten, misschien zelf de was opvouwen, pasta eten in plaats van pizza of gaan slapen in plaats van je eigen behoeften boven die van haar te plaatsen. Nog veertien vrouwen tot kerst.

Bij oma slapen betekende absurd strak ingestopt worden, plassen op een potje omdat een trap naar beneden te veel werk was, wakker worden van de meeuwen en ontbijten met broodjes van de kachel met ham-kaas smeerkaas.

Nu het zo belicht wordt dat de donkerte ons is afgepakt. Ontstaat het besef van het gemis. Het gemis van de nachten langs het kanaal, luisterend naar de golfjes in de pure stilte terwijl de wereld slaapt. De sterren die ik tel in terwijl ik wandel en tot rust kom. De ontprikkeling van de felle zon, de pratende mensen, de racende fatbikes en de gillende kinderen. De wind die ik eindelijk door de bladeren aan de bomen kan horen waaien. De eendjes die ik per ongeluk wakker maak met mijn onaangekondigde aanwezigheid langs een bosje. De egels die ik nu opeens wel tegenkom, na al jaren niet gezien te hebben. De vleermuizen die in de rondte vliegen. Het idee dat ik mijn best moet doen om te verzinnen wat ik zou kunnen ervaren. En het besef dat dit alleen een werkelijkheid zou kunnen zijn, tezamen met een poging tot moord. Want het geluid van die nachtelijke golven is niet van ons. De wapperende bladeren, de slapende eenden, de egels en vleermuizen zijn allemaal niet van ons. De onbekende vrijheid van een leven in het donker, het is absoluut niet van ons.

Je bent niet verloren, maar vergeten in herinneringen

Het probleem is niet dat de oplossing niet te vinden is. Nee, het probleem is dat de oplossing niet enkel, maar meervoud is. En dat daarom een probleem problemen wordt. Het probleem is dat enkel gaat naar meervoud, maar enkel ik geen zij, maar haar blijf.

Ik heb nooit de ambitie gehad om blauw bloed te mogen ervaren. Maar sinds een aantal jaar ben ik enorm verliefd op iemand van adel en wil ik niemand anders meer dan mijn dramaqueen.

Ik ben nooit competitief. Behalve naar de wenkbrauwstylist op de Ridderstraat.

Als ik oma zie vraag ik even of ze bij Spikey en de katten kan kijken. Ik mis Spikey en de katten.

Als je aan zijn vinger trekt laat hij een scheet. Hij is echt grappig.

‘Het is mijn vader en ik ben zijn zoon dus ik moet hem vergeven’

Zonder te delen waren ontdekkingen nooit ontdekt.