HERE, THE STORY

Vandaag is een belofte Uitgesproken door jou en mij Om samen te reizen naar morgen Een gedeeld pad voor ons allebei

Vandaag is een belofte Om gisteren te vieren Om samen stil te staan Om elkaar te geven Om voor elkaar door te gaan

Zonder handen, zonder steun,

Zou ze niet meer stralen,

Scheen ze voor niemand,

Zo alleen.

De maan viel uit de hemel,

Maar haar laten vallen,

Deed ik niet.

Want dan zou ik haar hebben vastgehouden,

Terwijl ze met mij hand in hand liep.

De maan viel uit de hemel,

Althans,

Dat dacht ze zelf.

Want met volle maan zo schijnen,

Deed ze alleen nog voor haarzelf.

De maan viel uit de hemel,

En luidde daarmee de nieuwe dag,

Een stukje uit haar ziel verdwenen,

De nieuwe maan waarop ik wacht.

De maan viel uit de hemel,

Maar het opvangen,

Voelde ze niet.

Omdat ze in de nacht was verdwenen,

Verblind om haar eigen verdriet.

De maan viel uit de hemel,

De zon zette haar weer hoog.

Laat de tranen je hart weer vullen,

Totdat je vol bent,

In the sunset they saw

The darker days ahead

They smiled and ran

For the sun made them forget

Sundown cast long shadows

Lasting through night

Where stars fought the battles

With the darkness beside

Then they were back

From dusk to dawn

Saw only fleeting

De morgenster, een roos,

Bloeiend na een regenbui,

Bladeren ontvouwen broos,

Door doornen geprikt en stronken

Geknipt,

Was het dat waard,

Of toch vergist?

Is het de bloem, de bloei, het doel?

Of is het de groei, de kracht, het gevoel?

Druppels vallen van bladeren teer,

Van regen, van dauw,

Van vertederend zeer,

Tranen als water,

Voor aarde zo droog,

Zichzelf staande houdend,

In een bedding zo broos,

De bloei is maar kort,

Is het genoeg?

Misschien is het te laat,

Maar de nieuwe morgen,

At one point

Or some points

A candle snuffed

Light gone

Just like that.

Staring in the dark

I burned

Just the same

For the flames roared

Within me.

No one saw

No one felt

And neither did I

Where do lost flames go

Ik ging voorbij

Het einde van de wereld

Want ik zocht alles

Vond niets

Behalve de volgende hartslag

Het onbekende

Was als een vriend

De omhelzing waarvan

Je de gespreide armen wist

Waar stond ik stil?

Waar liep ik voor weg?

Het enige onbekende

I belong

Where I don't

Where my heart is

But not the home

Where memories planted

Turn into forests grown

Where the wild calls

Waits the city's jungle

Whispers an imagined past

How many sights to see

Before it is said

Assumption

A single flower in a barren field

Not knowing

A rose in a rosebush

Of which some are in sun

Some are in wind

Some are lost

And some are pruned

Before they begin

Magnificent, all

Until there is wither

There is death

And leaves are lost among the others

Who was who

Every night I find resolve

And as stars fade

I too, dissolve

Only to find weakness

As a strenght

And hunger

As a friend

Devour me, vengeful day

Starve me, contemplating night

I bite and chew

On thoughts and fare

Tricked in a cycle

Of hope and despair

What have I lost

Along the way?

Which I find at night

But gnaws at me

Maybe some of it

Is superficial

Like staring at the sun

And being blinded by

Something you just don't

Understand

When the reflection seems

Bigger

Than the actual

Object of your desire

Forever distorting on

Waves of hope and lust

Where dreams drown

Like the sun does every

Night at sea

A look in the mirror and

You see not just

The surface

But the past and a future

And experiences

While the outside will only

See you and maybe your

Are you famished?

Ravenous?

Mad with hunger?

Overthinking, contemplating

Playing attention and

Pretending you're cheating

Your own desires and

Woeful hopes and dreams

Chewing away

The seconds and the minutes

A banguet that last for hours

Turns into days and even weeks

Up until the last crumb

It was all devoured

And there was nothing left

But a single guest

Empty plates surrounding him

Ik lag

Naakt

In bed

Met een lichaam

Bekend maar toch

Een vreemde

Handen gleden

In het donker

Traag, langs rondingen

Gevoelloos

Maar toch geraakt

Ik lag

Verstopt

In het donker

Onder mijn deken

Om niet te zien

Wat mijn ogen niet

Wilden

Om gedachten die schreeuwden

In de stilte

Niet te horen

Hoe dat vreemde lichaam

There's nothing wrong

With feeling lonely

For the stars may seem

Together

They are actually

Really far apart

Their light travels

And cuts the darkness

As they slowly travel ahead

Seeing all the others

When they have gone

I feel a sadness

In my heart

As deep and dark

As it is fascinating and profound

Reaching from cliff to cliff

And valley to peak

Almost as magnificent and majestic

In size and presence

As it is disturbing and relenting

It is matter

And it matters

And it has substance and mass

Yet, for now,

I am unable to touch

I wish to meet the sadness

And pray to it in tears

That it will let me be

Before instead of it

You may feel

Like the night sky

You may see

Just the darkness

Ahead

You may seem

Silent

Within the noise

But a star

Doesn't see

It's own brightness

Doesn't feel

It's own warmth

Doesn't know

It's own power

Doesn't know

She's loved

By the ones

Caught in her

I want to

Need to

Have to

Cry

But to cry

I want to

Need to

Have to

Feel

Cry from happiness

Cry from sadness

Cry from madness

But how can I cry

If tears ran dry

And I ran out of

Madness

And there are

No more feelings

Left to hide

Let me

Cry

Let me

Feel

Let me

Breathe