☽ 𝙷 𝚎 𝚌 𝚊 𝚝 𝚎 ☾

ᴛʜᴇ ᴡᴀʀʟᴏᴄᴋ ᴀɴᴅ ʜɪꜱ ᴡᴏᴇ

Είναι σαν να περπατάς με γυμνή ψυχή μέσα σ’ έναν κόσμο που συχνά δεν ξέρει να αγγίζει απαλά.

Κι έτσι, δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω να με πληγώνουν,

να με χρησιμοποιούν, να με κάνουν να μετανιώνω για την ίδια μου την καλοσύνη.

Κι όμως όσο κι αν εύχομαι καμιά φορά να μη νοιάζομαι,

να μη δίνω, να μη αφήνω την καρδιά μου ανοιχτή,

ξέρω βαθιά μέσα μου πως αυτό είναι που με κάνει άνθρωπο.

Αγαπώ να κάνω τους άλλους να νιώθουν ότι υπάρχουν,

να τους προσφέρω παρηγοριά, να τους χαρίζω λίγη χαρά όταν την έχουν ανάγκη.

Πάντα θέλω να πιστεύω πως κάθε ψυχή κρύβει μέσα της καλοσύνη.

Κι αν αυτή η πίστη με πληγώνει, πάλι δε θέλω να την αποχωριστώ.

Γιατί, ναι υπάρχουν εκείνοι που κακομεταχειρίζονται,

που δεν ανταποδίδουν το φως με φως.

Όμως υπάρχουν και οι άλλοι, οι λίγοι,

που καταλαβαίνουν, που φυλάνε μέσα τους το δώρο της καλοσύνης σαν ιερό.

Και μια μέρα, ελπίζω,

όλοι να μάθουν πως η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία,

ούτε πρόσκληση για εκμετάλλευση·

Μερικές φορές αρκεί να πιστέψεις ότι κάποια μέρα η λύπη θα φύγει. Είναι εντάξει να μην πολεμάς συνέχεια να νιώθεις κουρασμένος/η, λυπημένος/η ή χωρίς ελπίδα. Μην το βάζεις κάτω υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα συνεχίσεις να ζεις. Κάποτε θα βρεις γαλήνη και χαρά.

Το αξίζεις.