Sezen Aksu'nun; "Ne böyle senle, ne de sensiz" dediği noktadayım. Ne seninle oluyor, ne de sensiz. Yazık yaşanmıyor çaresiz....

Severken öldürüyomuşum ben. Kimi sevmeye kalksam zarar veriyormuşum. Sarılsam boğuyor, öpsem yakıyomuşum. Dokunduğum yer yangınmış. Mutlu olsam depremler olurmuş. Sevmeyi bilmiyormuşum ben. Ayarım yokmuş. Kimseyi sevmemeliymişim.

Öyle yorgunum ki. Kelimeler yetmiyor artık. Hani küçük çocuklar;oyun oynarken sürekli düşer,dizleri yara bere içindedir ama her seferinde pes etmeden ayağa kalkarlar ya,işte benimde öyle. Dizlerim,kollarım,ruhum yara bere içinde. Ama ben artık kalkıp güçlü duramıyorum. Beklemediğimiz, tahmin edemiyceğimiz insanlar öyle derin yaralar açmış ki,hiçbir merhem iyileştiremez olmuş. Hiçbir doktor çare bulamamış. Çünkü o yarayı ancak,o yarayı açan iyileştirebilirmiş.

Oysa ben her şeyi atlatabilceğimize inanmıştım. Yaralarımı sarıcağını sanarken, kalbimi söküp götüreceğini nerden bilebilirdim ki?

İyi ki tanımışım seni. Bir zamanlar da olsa hayatımın en güzel parçalarından biriydin. Eskiden de olsa bana sevildiğimi hissettirdin. Seninle ilgili olan hiçbir şeye pişman değilim. Yine olsa o deniz kenarına gelir yine dudaklarından öperdim. Dudakların aşkımızın son şahidi sevgilim. İyi bak onlara.

Benden kilometrelerce uzaklıkta olsanda, parmaklarımı uzatsam dokunabilirim sana.

Artık ne ağlayabiliyosun ne gülebiliyosun. Ağlamaktan bıkmışsın. Göz pınarların kurumuş. Kimse seni anlamadıkça ağlamışsın. Her gece avazın çıkana kadar ağlamaşsında kimse seni duymamış. Belki biri yalnızlığıma ortak olur umuduyla beklemişsin hep. Her gelen daha derin yaralar açıp gitmiş. Bu sefer farklı dediğinde, farklı yerlerde yaralar açmışlar. Sen ağlamaktan bıkmışsın artık. Ağladıkça güçsüzsün demişler sana. Oysa sen güçlü durabilmek için, yıkılmamak için ağlamışsın. Öyle ya kimse anlamamış seni. Seni hiç anlamadılar zaten. İçindeki yangınları bir sen bilirsin. O yangınlar yüzünden kül olmuşsunda, dışardan rüzgar esmemiş yüzünde. Anlamazlar çünkü. Hiç anlamadılar.

Uzaktan görüyorum seni. O gözleri yakından görmeyeli ne kadar zaman oldu? Her santimini sevdiğim, dokunduğum yüzün yabancı oldu bana. O tuttuğum ellere dokunamıyorum şimdi. O öptüğüm dudaklar kimlere seni seviyorum diyo şimdi? Sen canımın en içiyken nasıl yarası oldun?

Eskiden gözlerine bakınca içim giderdi. Bu kadar anlamı, bu kadar güzelliği bir çift göz nasıl barındırabilir derdim. O gözler benim evimdi sanki. Şimdi evden kovuldum. Şimdi o evin kapısının önünde tir tir titriyorum, sen kapıyı açmıyosun. Şimdi gözlerine bakınca içim gidiyo. Şimdi bakınca, evsiz kalmış gibi hissediyorum.

Dışardan bakılınca mutlu gözüküyosun. Bir sorun yokmuş gibi davranıyosun. İçindeki felaketleri kimse bilmiyor. İçinde depremler oluyor ve sen enkazın altında kalmışsın. İçinde yangınlar varmışda bir sen yanmışsın, sen kül olmuşsun.