*

Eskiden ezbere bildiğim bir isimden…

O ismi yazarken artık ellerim titremiyor, içimde fırtınalar kopmuyor ama…

Ama yine de, garip bir şey oluyor insanın içinde.

"Merak ettim seni, nasılsın?"

Ne çok şey sığdırılabilir şu cümlenin içine…

Ne çok gecikmişlik, ne çok eksik kalmışlık…

Ne çok “acaba”…

Beni gerçekten mi merak ettin,

Yoksa bir anlığına geçmişe takılan gözlerin, rastgele yazıverdi mi bu cümleyi?

Bilmiyorum.

Bildiğim tek şey, bu mesajın bende bıraktığı his.

Öyle derinden, öyle tarifsiz bir his ki…

Ne tam özlem, ne tam hüzün…

Sadece sessiz bir burukluk.

Biz birbirimizi unutarak sevmedik.

Sadece zamanı geldiğinde, artık sevmememiz gerektiğini bilerek gittik.

Başka hikâyeler yazdık, başka hayatlarda başka roller aldık.

Ve her şey tam da olması gerektiği gibi oldu.

Ben bir başkasının elini tuttum, sen bir başkasına “eşim” dedin.

Bu, bizi eksiltmedi.

Bu, bizi tamamladı.

Ama yine de…

Bazı geceler, bazı şarkılar, bazı mesajlar…

Geçmişten bir parçayı alıp bugüne bırakıyor.

Şu an fonda Emre Aydın çalıyor, "Son Defa."

Eskiden buraya bir hüzün bırakırdım, şimdi sadece usulca gülümsüyorum.

Çünkü bazı mesajlar, cevap için değil, hissettirmek için yazılır.

Sen başka bir yolda, başka hayallerin peşinde; ben ise kendi dünyamda yeni bir hikaye yazıyorum.

Yarım kalan aşkımız, anılarda hep taze kalacak. Bazen hatırlanacak, bazen gülümsetecek, bazen de bir hüzün dalgası gibi gelip geçecek.

Öyle ya, bazı aşklar yarım kalmak için vardır…

Yarım kalmış olsalar da birbirlerinde bıraktıkları iz hep canlı kalır.

Biliyor musun, hiç acımadı canım. Hatta bir gülümseme belirdi yüzümde. Güzel sevdim, sevdik ve sonra da bittik…

Merhaba! Bilmiyorum evlenip evlenmediğini. Ben gittim oralardan, çok nadir gidiyorum İstanbul’a. Bildiğim kadarı ile görüştüğü bir kız vardı 2 yıl önce ama o kadar. Tek dileğim mutlu olması, çünkü ben öyleyim :)