La vie en rose

Çocuk gibi ağladım.. O kadar hiç, o kadar boş, manasız, Öyle haksız yere senden uzağım ki.

beni solduran akşamüstleridir pencerelerde çünkü hüznü hüzün besler yalnızca

seni kötü bir cümlede kullanırsam adını söylerken takılırsam, yanlış telaffuz edersem böyle bir günah işlersem tanrı affeder diye korktum.

Yine de bilmek başkaydı, iliklerinde duymak başka.

Günlerden sonra bir gün, Şayet sesimi farkedemezsen, Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden, Bil ki ölmüşüm. Fakat yine üzülme, müsterih ol; Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini, Ve neden sonra Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede, Hatırla ki mahşer günüdür Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.

 Bu kent öldürüldü diyorlar Kurşuna dizildi bir gece yarısı.

Bırakılmış bir köşebaşının en güzel tanımıdır adın.

Sonra çekildim bir kenara seyrettim bütün olup biteni. Baktım kimde ben ne kadarım ,kim bende ne kadar kalmış diye…

Kaldır başını kan uykulardan. Böyle yürek böyle atardamar Atmaz olsun. Ses ol, ışık ol, yumruk ol!

Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak etmemiştim.

seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını