halil

dışarıda öyle leş bir rüzgar var ki güzgülü. evin içinde tek başımayım. elimde yine zıkkım sigara. dumanı odaya dolsun diye bakıyorum öyle boş boş. eskiden başımı dizine koyardım ya, bir tek oradayken susardı kafamın içindeki gürültü. şimdi ne o diz var ne o huzur. zaten bir kere kovuldun mu bir daha hiçbir yere ait olamıyorsun. sokaklarda sürünüyor için. bazen diyorum ulan bu kadar mı yorulurdu bir adam. bu kadar mı tükenebilirdi. sen bu kadar çökecek adam mıydın? kimseden bir beklentim de kalmadı zaten. hayata sövesim bile gelmiyor artık. zaman iyileştirir diyorlar birde külliyen yalan. sadece uyuşuyorsun. acı aynen duruyor orada sen hissetmemeye başlıyorsun. için nasır tutuyor canın yansa da çaktırmamayı öğreniyorsun. bir sigara daha yakıyorum şimdi. gece uzun kafamın içi darmadağın. ne bileyim. öyle işte güzgülü.

Gözlerinin dokunduğu her mekan memleketim.

gözleri bir yurt gibiydi; oysa insan, en çok aidiyet aradığı topraklardan sürülüyormuş.

içimde bir şehir var, adını sen koymuştun; şimdi sessiz sokakları yabancı.

denize bakmak gibisin ve ben gözlerimi senden alamıyorum. içimdeki sert kayalıkları geçip her defasında kıyıma vuruyorsun. sesini deniz kabuklarına hapsetmek istiyorum. istiyorum ki en sevdiğim melodi olasın. adını bi' adaya bahşetmek istiyorum. istiyorum ki sığındığım evim olasın. bi' kayıkla açılalım denizin ortasına. günü batıralım seninle. günümüz batarken bütün gündüzlerim seninle olsun. dalganın kayığa dokunuşları gibi ellerine dokunsun ellerim. birbirimizin ruhuna demir atalım. denize bakmak gibisin ve ben sensizlikten boğuluyorum. #e.

seni öldürmeyen şey gecenin bi saatinde yürüyüşe çıkartır.

o konu hakkında biraz balkona çıkmam lazım

yanımda olmasa bile yanımda hissettirecek insanı istiyorum

doğru gözlerde sen sanat olacaksın