kırılan kemik kaynar da gidenin açtığı boşluğa et tutmuyor göğsüm. ben seni beklerken kış geldin, ben seni severken ihtiyar.

dışarıda öyle leş bir rüzgar var ki güzgülü. evin içinde tek başımayım. elimde yine zıkkım sigara. dumanı odaya dolsun diye bakıyorum öyle boş boş. eskiden başımı dizine koyardım ya, bir tek oradayken susardı kafamın içindeki gürültü. şimdi ne o diz var ne o huzur. zaten bir kere kovuldun mu bir daha hiçbir yere ait olamıyorsun. sokaklarda sürünüyor için. bazen diyorum ulan bu kadar mı yorulurdu bir adam. bu kadar mı tükenebilirdi. sen bu kadar çökecek adam mıydın? kimseden bir beklentim de kalmadı zaten. hayata sövesim bile gelmiyor artık. zaman iyileştirir diyorlar birde külliyen yalan. sadece uyuşuyorsun. acı aynen duruyor orada sen hissetmemeye başlıyorsun. için nasır tutuyor canın yansa da çaktırmamayı öğreniyorsun. bir sigara daha yakıyorum şimdi. gece uzun kafamın içi darmadağın. ne bileyim. öyle işte güzgülü.

yokluğunun ağrısı tam şuramda duruyor be güzgülü.