yandığımız yerden tekrar tekrar doğmaya🍷

şimdilerde iyi olmak değil ama seninle kötü de olsa olabilmek özlemi şuramda tüter durur.

senden hayal kırıklığı yerine ölüm gelmesini tercih eder gibi oluşuma bir kapının eşiğinde durdum da ağladım.

içimde biriken hislerin birdenbire patlayarak beni zerreler halinde dağıtacağından korkuyorum.

Bilmediğim kokunu bile özlüyorum,

“Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum…”

Şey çok garip ya her gün yüzlerce insanın yanından geçiyorsun, hayatın boyunca bir sürü insan tanıyorsun ama bu kalp gidiyor en imkansızına tutuluyor

Ulan sen var ya her gece affedilecek kadar güzelsin.

görmediğin bir yüzü unutmamaya çalışmak*

Sanki her şeyi sen iyileştirebilecekmişsin gibi

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”