the greek handle

Η Θεσσαλονίκη έχει πολλές γοητευτικές γωνίες και κάποια κτήρια που θεωρώ πως λειτουργούν ως ζωντανοί οργανισμοί. Το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό και το Δημαρχείο της χαρίζουν ένα διεθνές πρόσωπο παρά τις αντιρρήσεις που μπορεί να έχουν κάποιοι. Διαθέτει επίσης υπέροχα μουσεία, όπως το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ή το Κρατικό, με τη Συλλογή Κωστάκη. Υπάρχουν όμως και περιοχές γεμάτες ασχήμια. Παντού υπάρχει ασχήμια. Θα τη βρει κανείς και στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη και το Βερολίνο. Η κρίση που τώρα μαστίζει τη χώρα έχει εντελώς διαφορετικό υπόβαθρο από τις δυσκολίες που πέρασε για παράδειγμα στην Κατοχή ή την Χούντα. Τότε, γνώριζες τον εχθρό. Υπήρχε σαφής αντιπαράθεση με τον αντίπαλο. Επιπλέον υπήρχε μια Ευρώπη που με τον πολιτισμό και τις ιδέες της ήταν το όχημα των ελπίδων. Σήμερα ούτε και η Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα των Χρηματιστηρίων. Είναι βαθιά συνδεδεμένη με τα διεθνή χρηματοοικονομικά. Η γενιά μου έχει τεράστιες ευθύνες για τη δοκιμασία που περνά σήμερα ο τόπος. Έχει κάνει λάθη. Κανείς όμως δεν είναι διατεθειμένος να το παραδεχτεί. Από την άλλη δεν ξεχνώ ποτέ την αλληλουχία των γεγονότων από τη δεκαετία του ’30 έως εκείνη του ’60 και τα όνειρα που χτίστηκαν μέσα σε αυτές. Δυστυχώς όμως πολλά από τα όνειρα αυτά δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ.

Γι αυτό και με απογοητεύει από το πνεύμα της αυτοκαταγγελίας και του αυτοεξευτελισμού που βλέπω να κερδίζει έδαφος. Η καταγγελία είναι εύκολη. Δεν μας χρειάζεται αυτομαστίγωμα αλλά αναστοχασμός και ψύχραιμη εκτίμηση των γεγονότων.