Derviş-i Meczûb

Bir kalabalık düşün, hınca hınç tenha. Ne kadar kalabalık yahut tenha düşünürsen, düşündüğün şey o nispette kalabalık yahut tenhadır. 

Evdeysen dingin, sokaktaysan çılgın, kağıt başındaysan katip ol. Yazdığın düşündüğündür. Ne düşündüysen o cân bulur kağıtta... Düşünmeden etmeden bir şeyler karaladıysan, adı karavanadır. Belki de yaş tahtaya başmışsındır çoktan. :)

Bir sigara düşün, hiç bitmeyen. Ne ciğer kalırdı, ne nefes. Muhabbeti de bitmezdi onun. Nereye kadar konuşabilirsin ki?.. Elbet bir gün susacaksın...

Düşünmeni isteyeceğim bir mevzû daha var ki aklın sınırlarını zorlar, kimin zaman idrakını felç bırakır.

Rabbini düşün! Seni Yaratan, Sana okumayı Öğreten, hani yalnızca kellen bedenine ağır geldiğinde, dara düştüğünde hatırladığın Rabbin...

Önce düşünmeyi öğrenip düşünmen gerek. Düşmemek için düşmeyi ve kalkmayı, ertesinde de düşürmeyi öğrenmek gerek. Düşürme dediysek; akılda hinlik uyandırmasın! Düşürmenin binbir çeşidi var. 

Önce düşünmeyi öğren! Varlığını, yokluğunu. Seni var ve yok Edeni. Sahip olup olamadıklarını. Düşünmek isteyip istemediklerini. Hiçliğini, hepliğini. Vesaire vesaire...

Önce düşmeyi öğren! Toprağa düş! Yeşermeyi öğren, ölümü öğren. Betona düş! Sarsılıp silkinmeyi, zoru öğren. Suya düş! Birliği dirliği öğren. AŞK'a düş! Rabbini ve O'nun (c.c) yaratma sanatını öğren.

               Sonra düşün... Nereden geldiğini, nereye gideceğini. Zenginliğini, fakirliğini. Düşündüklerini, düşünmediklerini. Hepliğini, hiçliğini... Bir bakmışsın, YOKSUN. Varım diyorsun varlığının amacını biliyor musun? Meselâ, miden bulandığında ya hiç umursamıyorsun yahut lüzumsuz obsesyonlara bırakıveriyorsun kendini. Baş ağrıların, uykusuzların... Her şeyi sebepsiz sanıyorsun ya, aslında sebepsiz olan senden içerideki. İçerideki, kendi varlığının gayesini kabullendiğinde sebepsizlik çıkmazından kurtulur, ferah bulur. Düşünmeyi öğrenmeye başlıyoruz...

Şimdi düş! İçindeki Martları, Şubatları Temmuz et! Topraktaki cemre misâli... İçindeki kara kışlara baharı yazı getir. "Artık kara bulut yok!" de kendi kendine. Müslümana karamsarlık yakışmaz. öyle ya. İçindeki tüm taş duvarlara var gücünle tosla. Sarsıl, sonra silkin! Ayakta kaldıysan "şükür!" de... Yıkılmana izin vermeyen Rabbine secde et. Su gibi dostların olsun, onlar sana her yanıp kavrulduğunda ferahlık versin. Damla damla birikip dere olun, nehir olun, okyanus olun. Birlik ve dirlik yemininiz olsun. Bir bir yıkın bütün setleri var gücünüzle. Kalbinin titreyişlerini dinle, yanışını kavruluşunu gör AŞK'a düştüğünde... Dilin her ALLAH! dediğinde biraz daha sert çarpsın kalbin. Daha da şevke gelsin her zikrinde. Rabbinin neleri yarattığını, ne güzel yarattığını gözle. Sebepsizlikten uzaklaşıyor bak, senden içerideki. Düşünmeyi ve düşmeyi-düşürmeyi öğreniyor.

Yanlış anlaşılma kurbanı olmayalım :) Öğreten ancak ve ancak İlâh'tır. Ben yalnızca bir vesileyim. Rahman "ol!" der ve ben sadece yazarım. Benden içeridekine yazıyormuşum samimiyetinde, tüm sebepsizlere ve sebepsizliklere...

Anlatmaya başlamadan evvel gözümde sakladıklarımdan bahsedeyim...

Önce düşünmek istedim, sonra düşündüm.

Önce düşürmek istedim, sonra düşmek.

Önce bürünmek istedim aklara, sonra boyandım siyahlara.

Önce AŞK'a düşmek istedim, sonra düşürdüm.

Önce kana kana yudumladım suyu, sonra kavurdum içimi çöllerinde.

Ve şimdi ey Âdem!... Gözümde görmek isteyip de "görmedim!" dediğin feri arıyorsan hâlâ, gel benimle... Yolumuz uzun.

vesselâm.