Sonra sormadan edemiyorsun, sâhi bir ruh neden bu kadar taşınmaz olur?

Hastalıklı ruhun var senin. Ne yaparsan yap,nereye gidersen git bi anda kasvet boğacak seni. Anlam veremediğin bi acının içine düşeceksin.

“en ağır yükü aradın ve kendini buldun” der nietzsche. taşıyan bilir, boşluk dünyadaki en ağır şeydir.

Kimseye yük olmak istemiyorum, kimseye değmeden, sessiz sedasız yaşayıp gitmek istiyorum bu dünyadan.

çünkü birinin çıkıp artık savaşmana gerek yok demesini çok bekledim

“Detaylara önem veren biri olmak o kadar zor ki. Başkasının çoktan çöpe attığı, hafızasından sildiği her şeyle sen çok uzun süre yaşamak zorunda kalıyorsun. Herkes devam ederken sen o anıların en ufak detaylarıyla hâlâ başa çıkmaya çalışıyorsun.”

ben, diyorum. artık yolun sonuyum.

asıl korkunç olan ne biliyor musun bazen bütün yaralarımı hak ettiğimi düşünüyorum.

Hiçim.

Ruhumu saran bir durgunluk var.

Ne nefesim ne de havada asılı kalmış harflerim yetiyor çığlıklarımı duyurmaya.

Yabancı kaldım kendime. Yürüdüğüm sokağın sonunda ben varım sanki, görsem yanımdan geçer giderim.

Fazla ses çıkarmadım ama çok ağrıma gitti.