Biraz ƶnce telefonumun hafızasını boÅaltmaya ƧalıÅırken aldıÄım notları sildim yanlıÅlıkla. Belki de iƧlerinde birilerine ya da bloguma (edagokmen.wordpress.com) koymadıÄım bir Åey yoktu ama kalbim hala biraz aÄrıyo. Ayrılık acısı gibi biraz, kapanıÅı yapılmamıŠbi ayrılık hem de. Ä°nsanlara baÄlanamıyorken objelere, klasƶrlere, belgelere bu kadar baÄlanıyor oluÅum biraz hayal kırıklıÄına uÄrattı beni. Telefonumu kaybetmek terk edilmekten daha korkunƧ bir Åey gƶzĆ¼mde. Ama iÅin ilginƧ yanı bƶylesi daha huzurlu gibi duruyo, Ć§Ć¼nkĆ¼ dikkatli olursam telefonumun baÅına bir Åey gelmez ama insanların kararlarını asla kontrol edemem. BaÅına buyruk, manipĆ¼le edilmeye ƧalıÅılmıŠbiri olarak asla uÄraÅmam da. Ä°nsan iliÅkilerinin gĆ¼zel tarafı da benim iƧin bu. Kimseyi yanımda durması iƧin ikna etmediÄim gibi kimseye de bu gĆ¼cĆ¼ vermiyorum ve yanyana olduÄum insanlarla aramda bĆ¼yĆ¼k bi anlayıŠve sevgi oluyor. BittiÄinde ise sorun etmiyorum Ć§Ć¼nkĆ¼ geleceÄe dair plan yapmamaya ƧalıÅıyorum. Fakat bazı insanlar gelecek Ć¼zerine o kadar fazla, o kadar sĆ¼rreal sƶzler veriyor ki Åu an'ı unutup, ona deÄer vermeyip tĆ¼m paralarını yarına yatırıyorlar. Ćyle olunca dĆ¼nĆ¼n de bugĆ¼nĆ¼n de bir deÄeri kalmıyor gƶzĆ¼mde ama anladıÄım kadarıyla insanları insanlara baÄlayan en bĆ¼yĆ¼k Åeylerden biri bu ortak hayaller ve gelecek beklentisi. Biraz fazla spontane oluÅumun cezasıdır belki diyip geƧmeye ƧalıÅıyorum, ama iƧimden bi ses geleceÄe yatıracak paramın, sabrımın, tutarlılıÄımın olmadıÄını bana hatırlatıyor.
