GÖKYAŞI

Yıkılsın istiyorum üzerime gelen balkon parmaklıkları ama o enkazın ortasında kaybolup gitmekten korkuyorum...

Dayanmak zorundayım, pes etmeyip eksik nefesle de yaşayabildiğimi hayata ispatlamak için. Adına sabır dedikleri gümüşten ipliği yumak yumak dolayarak ruhuma...

Hıçkırıklarla gelen ve durmak bilmeyen acı gözyaşlarım, hastaneyi inleten serzenişlerle dolu. Çğlıklarım yankılanıyordu duvardan duvara çarparak.Bacaklarım titriyordu, ayakta duramıyordum. Sırtımı dayadığım soğuk beton bile üstüme yıkılacak gibiydi. Bayılmak istiyordum, göz kapaklarım artık sırtımdaki yükten daha ağırdı. O an ki en gereksiz isteğim gerçekleşmiş, ıssız ölüm koridorunda bilincim kapanmıştı.Diz çöken bacaklarım bedenimi taşıyamayıp yere yığılmıştı. Bu henüz bir başlangıçtı...

Yutkunsam geçer miydi boğazımda takılan bu yumru? Yoksa kaybettiğim parçanın boşluğu muydu bu? Vücudum titriyordu. Üşümekten mi yoksa yüreğimdeki yangındanmı bilinmez… Ağlayamıyordum ta ki kapıdan çıkıp içimden ilk hıçkırık kopana kadar. Belki de kendimi o zamana kadar bir kâbusta zannediyordum ama o kapı eşiğini geçince gerçek hayata açmıştım gözlerimi, tabii ne kadar hayat denirse...

Karanlıkta Üzerime Düşen Gölgem; Sadece susuyorum… Sen gittiğinden beri yalnızca kelimeler konuşuyor. Harfler parmaklarımın arasından kaçıp baba kelimesine sığınıyor. Sahi, kocaman sancıyı nasıl iki heceye sığdırdılar? Kalemim susuyor, gözyaşlarım ıslatıyor kağıdı.Mürekkebin dağıldığı gibi dağılıyor yüreğim. Sıcak bir nefes, yarım bir tebessüm ve isminin gölgesine sığındığım gecenin seslenişini işitmek istiyorum. “Babalar alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır” diyor, Hasan Ali Toptaş. Gecem, sen benim en büyük yalnızlığım oldun. Öyle bir yalnızlık ki, hiçbir kalabalık yerini dolduramıyor. Biliyor musun baba, yalnızca gözlerimi kapadığımda görebiliyorum seni, belki de bu yüzden hiç açmak istemiyorum. Biliyor musun baba, küs olduğumuzda sırf bana sarılman için uyuyor gibi yapıyordum, beni kucaklayarak yatağıma yatır diye. Bilirdim çünkü bana sarılır sarılmaz beni affettiğini. Bilirdim çünkü gece üstümü örtüp,saçımı okşayarak evden çıkacağını; çıkmadan önce dönüpiçli içli bana bakacağını dolunayın ışığının vurduğu gözlerinle. Belki seninle terleyene kadar soluk soluğa koşamadım, saklambaç oynadığımızda bulamayınca yeteri kadar ağlayamadım, işten dönmeni ellerim çenemde pencere kenarında bekleyemedim. Çocuk olamadım doyasıya. Yaşıtlarım oyuncağını kaybettiği için ağlarken ben nasıl oluyorda yokluğunda ölemiyorum diye hep kahroldum. Gecem; sakın üzülme, böyle olması gerekiyormuş.Çabuk büyümem lazımmış. Bak sana hala baba diyebiliyorum. İşte bu bana yeter. Özledim, diyeyim gerisini sen anla. Babalar günün kutlu olsun Gecem… Dolunayın

İnsan kimdir? Biz neyiz? Ben kimim? Adım, yaşım, hayatım hiçbiri önemli değil.Önemli olan diğerleri gibi olmamam. Kötü anıların başkahramanı veya küçük bir çocuğun gözyaşına neden olmamam. İnsanoğlu neden böyledir ki,neden yaşamak istemediğini yaşatır insana.Neden bir sevinç çığlığını, hıçkırıklara çevirir ki? Çocukların ağladığı, zulme uğrayan o kadınların çığlıklarını, hayatının sonuna kadar çekecekleri o acıyı farkedemeyen bir gruba nasıl "insan" adı verilir ki. Susmak istemiyorum.Ve yine söylüyorum; çocukların güldüğünü hissedip açan, hiç bir zaman solmayacak çiçekler istiyorum.Zor olmasada başaramayacaklarını düşündüğüm bu hayalimin bir günlüğüne olsun gerçekleşmesini, çiçeklerin kokusunu bir kez olsun duymak istiyorum... - - -

Kötü haber,ellerim artık bu yükü tek başına taşımaktan yorgun düştü.