Nie trzeba być psychologiem, by wiedzieć, że dziecko potrzebuje granic, nienaruszanych norm. Powinno wychowywać się w świecie, w którym dorośli współpracują ze sobą dla jego dobra. Cóż nie mi to dane...
Dla mnie SYN jest najcenniejszy.
Nie pozwole na to, by chłonęło jak gąbka negatywne wzorce dziadków.
Nie godzę się też na to, by było obiektem manipulacji.
Psychologowie mają pewność, więc mam i JA, ponieważ dziadkowie nie są w stanie się zmienić, wciąż podważają mój autorytet, obrażają mnie w jego obecności, postanowiłam maksymalnie ograniczyć z nimi kontakt.
Po prostu już starczy, ile razy można wyciągać rękę do ludzi dla który byłam zwykłym SKŁO?
Osoba która nienawidzi mnie całym sercem, mimo moich szczerych chęci i prób polubienia mnie, nigdy nie bylam wstanie sprostać oczekiwaniom jej systemu wartości.
Uważam też, że jeśli ktoś nienawidzi mnie, nie możliwe jest aby umiało kochać moje dziecko, ale to mój punkt widzenia, być może się mylę.
Życie bywa różne, a JA mam dosyć oszczerstw na swój temat, podważania autorytetu i wciagania mojego dziecka do swojej chorego w głowie wyobrażenia. Odwieczna krytyka, podważanie autorytetu.
Twoj Ojciec, Twoja Matka, jest taki taki siaki!!! Głupi weź ich w ogóle nie słuchaj!
Uważam, że nieuzasadnione krytykowanie jednego z rodziców, przy dziecku jak i stosowanie wobec niego metody ("pranie mózgu", manipulacji, szantażu emocjonalnego) powodują daleko idące konsekwencje dla psychiki dziecka takie jak poczucie wyobcowania, negatywna samoocena, problemy z własną tożsamością i autonomią, a w życiu dorosłym trudności z nawiązaniem bliskich relacji, depresje, stany lękowe, nałogi i fobie.
Ogromnie przykro mi gdy muszę tego słuchać, żal mi ludzi zapatrzonych w siebie jak i tych którzy od wieczną czują pogardę do innych, ta chęć zemsty i nienawiść do innych prowadzi do zguby.
Wierzę w sprawiedliwość, tak samo jak w to, że ludzie którzy uważają się za madrzejszych i przebieglejszych w końcu przegrają. Zostaną pochłonięci przez nienawiść, którą pałają do innych. I to nie tak, że im tego życzę, tak po prostu dzieje się w życiu. Bo przecież nie można bez limitu krzywdzić innych nie ponosząc konsekwencji prawda?
Puki co skutki ich działań ponosze JA i oczywiście ich wnuki to jest też jeden z powodów dla których moje życie, jest tak skomplikowane, a skutki ich działań wymagają terapii psychologicznej mojej i syna. To nie jest w porządku...
Są to ludzie którzy nie uczą się na błędach, a szkoda...
Dziadkowie „zazdrośnicy” pragnący, by ich wnuki kochały ich bardziej niż własnych rodziców…
Nie zgadzam się na takie traktowanie i odcinam relacje. Przykro mi bo nie tego chciałam dla swojego dziecka, ale najzwyczajniej w świecie nie mogę w tej sytuacji postąpić inaczej.
Chciałabym też poznać waszą opinię na ten temat.
Też macie podobne problemy z dziadkami?
Co robicie w takich sytuacjach?
ellievsbear
2087
prguitarman
theartofmadeline
tangentwithtanner
gracieabrams
origamiaround