geceyekalan

Gemiyi ben batırdım

O tren vardı ya hani geri dönmeyecek olan o tren

Kalkamıyor insan bazen hiçbişey yapamıyor elinden hiçbir şey gelmiyor ve öylece kalıyor içime koca bir dert koydular uyutmuyor zamanında yapılması gerekenler yapılmadığı için bedelini ben ödüyorum çaresini ben bulmak zorundaymışım gibi arıyorum sonuç ne mi hep bi çıkamaz hep koca bi duvar ve ben her seferinde o duvara tosluyorum yeter daha ne olabilir diyorum daha beteri geliyor ve artık o kadar doluyum ki bomboş hissediyorum biliyorum çok canım acıyacak

Özledim.

bazı insanlar ait oldukları yeri bulur.

Aptal dünya senin yüzünden artık bende bir aptalım bağırıp çağırmak haykırmak istiyorum içimdeki öfkeyi. kendi hayatımı bile kontrol edemez hâle geldim senin yüzünden ve evet yanlış okumuyorsun dünyaya olan kızgınlığımı görüyorsun hâlâ bir çocuk gibi davranan aklımı, yaptığım ve içime sinmeyen en ufak hatamı nasıl da dışa vuramayıp satırlara döktüğümü okuyorsun .

Annen bile yüz çevirdiyse sana artık yapabileceğin tek şey beklemek.

Gece çökünce gelen hüzün kaygılar korkular endişeler kafada dönen uykuya engel olan düşünceler beklenenlerin aksine yaşananlar hayat hep böyle olmadı mı zaten hayatın amacı bu değil mi hiç beklemediğin anda beklenmedik şeylerin olması sürekli inişler ve çıkışlar biliyorum zor hemde çok zor ama kolay elde edilen mutluluk renkleri olmayan bi yağlı boya tablosudur. Tuzsuz yenilen bi yemektir.

En güvendiklerin bile vurmadı mı zamanında sırtından?

Yıldızlarla dolu olabilir mi hâlâ,

Burası geç kalmış cümlelerin biraz da söylenmeyenlerin yeri olacak