🌑

her türden çok yorgun hissediyorum kendimi

şırıl şırıl akan derenin yanına oturmuş akıp giden suyu izliyordum. Düşündüm hayatta böyle değil miydi ne olduğunu anlamadan akıp gidiyordu. Ama ona rağmen devam ediyorduk çünkü devam etmeye zorunlu bırakılıyorduk, başka şansımız yoktu ki, yoksa var mıydı?

uzun zamandır ağlayarak içimi dökmemiştim

bazı şeyleri tekrardan hissetmek istiyorum ama olmuyor.

gecenin sessizliğine gömdüm seni ışığını uzak tut benden boşuna heves etmeyeyim

Tolstoy der ki, 'sadece derin sevgisi olanlar, derin acıları hissedebilirler.' Dostoyevski de ilave ediyor ve diyor ki, 'büyük bir akıla ve derin bir yüreğe sahip olanlar için acı çekme kaçınılmazdır.'

üşüyorum anne neden ben üşürken üstümü örtmüyorsun ki?

Ne zaman bedbin bir insan olmaktan çıkacaktı bilmiyor idi. Soğuk kaldırım taşına oturmuş meyus hallerine akıl sır erdiremiyordu, burada oturmuş ne halt ediyordu hiçbir fikri yoktu. Sadece her şeyden bunalmıştı, onu anlamayan insanların gözünde suçlu duruma düşmesi içinde canhıraş feryatların çıkmasına sebep oluyor idi. Ama o dışarıdan o kadar sakindi ki sanki fevkalbeşer bir güç gelip ona güç vermişti. Ama tabi ki öyle olmamıştı. İstemediği kadar yansıtıyordu dışarıya bunu biliyordu. Hissiz payidar bir hayat yaşayacağını düşündü, saçma kader anlayışının ona vurduğunu ve imtihan denen şeyin ona fena halde çarptığını düşündü. Soğuk kaldırım taşında her yeri donmuş bir şekilde kalktı, ağlamaktan şişmiş gözlerini bir kere daha sildi artık canı acımıyordu, yeterince alışmıştı veya sadece öyle sanıyordu...

Nedir ki bu yaşama çabanız, ucunda hayal kırıklarınız ile dolu hediye mi veriliyor? Yoksa sadece korkuyor musunuz?

Hep inanmak istedim ama olmadı.

Geceye gömdüm seni, ama ruhumdan daha karanlık olan bir geceye.

Ne geceler aynıdır ne de gündüzler. Gündüz neşeli eğlenceli bir o kadar mutluyuz dur, ama geceler farklıdır geceler bizim karanlığa girip sığındığımız tek yerimizdir. Kimse olmaz yanımızda gün içinde belki herkes vardır ama geceler öyle olmaz herkes’den uzaklaşır kendi limanımıza kendi hayal dünyamıza ışınlanırız. Şarkılar ise gece dostumuzdur bizi hayal dünyamıza götüren araçtır bir uçak gibi değil mi?