Onca kötülüğün hakimiyet kurduğu bir dünyada, iyi olmayı seçmek bir isyandır; birçok insanın sandığı gibi ahmaklık değil.

uzun uzun anlatmaya gerek yok, içimde insanı ürküten bir sükût var.

Ruhu çok ağrıyordu, her zaman gülüyor olmuş olsa bile.

insan yolda yürürken çok şey düşünüyo

ne kadar konuşursam konuşayım hep daha fazlası vardı, mutlaka birkaç kelime eksik kalırdı. fakat şimdi hiçbir cümlenin ucundan tutamıyorum. bir kelime bile fazla geliyor. hiçbir şeyin izahı yok artık bende.

İyileşeceksin, çünkü ruhunla gülüyorsun, çünkü asil kalbin var, çünkü hayatta seni bekleyen daha çok güzel bir şey var, çünkü sen bunu hak ediyorsun ve çünkü her şeye rağmen; kırık bir ruhla bile parlıyorsun.

"Ama bazen gece geç saatte bir sandalyeye otururum ve sessizce kötü hissederim."

Anlatmak istediğim çok fazla şey var ama konuşmak da istemiyorum

Konuşmuyor, anlatmıyor diye hissetmiyor sanmayın. Kimisi içine atar çığlıklarını.

Ne yaşadığımı çoğu bilmiyor ne hissettiğimi ise hiç kimse bilmiyor

Bazı şeyler insanı yaşarken öldürüyor.

kırgınlığım nefrete dönüştü anlatmak istediğim her şey boğazıma düğüm oluyor kayboluyor kelimeler dilimde susup sadece izlemeyi seçiyorum olan biteni.

Seni paramparça hissettiren bir kırgınlığı kendi başına aştıktan sonra kalbini kimsenin insafına bırakmamayı öğrenmiş oluyorsun.