#vedalar

Ben bir daha gelmeyecek bir gençlik yaktım…

Zamanın avuçlarımın arasından kum gibi kayıp gidişini izlerken, her hatamda biraz daha büyüdüm. Dünlerin pişmanlığıyla değil, yarınların ihtimaliyle yürümeyi öğrendim. Çünkü bazı kayıplar insanı tüketmez; aksine, yeniden doğmayı öğretir.

Artık kim kimi ziyan ederse etsin, o devrin kapıları kapandı. Kalbimi yok sayanlara, beni yarım bırakanlara ve sevgiyi hoyratça harcayanlara borcum kalmadı. Ben kendimi seçtim; kırıklarımı, hatıralarımı ve küllerimden doğan gücümü…

Kim kimleri seçtiyse, seçtiği ihtimallerle mutlu olsun.

Ben payıma düşeni yaşadım, dersimi aldım ve yoluma ışık tuttum.

Çünkü bazı vedalar kayıp değil, özgürlüğün başlangıcıdır.

Ve şimdi biliyorum:

Yanarak geçen bir gençlik bile, insanın ruhuna en parlak sabahları armağan edebilir.

ASİKAN

D: "Hissetmeyeceksin ama ben yine de gökyüzünden fotoğrafını çekiyor olacağım. Bütün güzel anlarında. Bir ay gibi gülümsemelerinin peşinde olacağım. Her dolunayda bana bir hikâye anlat, bana bir an bırak. Bütün kötü hatıraları gökyüzüne bırak, dağılsınlar." "Şimdi, kapat gözlerini."

Kapattım. Saçlarımın üzerinden öptü, geriye çekildi.

"Güzel şeyler düşün," dedi. "Hiçbiri geçmişe ait olmasın. Güzel şeyler düşün, şimdi yapabileceğin şeyler. Yarın gidebileceğin yerler. Güzel şeyler düşün."

Başak tarlaları. Gündoğumu. Deniz kıyısı.

Gözlerimi açtığımda gitmişti. İçeriye gidip orada mı diye bakmadım. Bu defa arkasından koşmadım.

Seni seviyorum ama isterdim ki bu senin karnını doyursun, yaranı sarsın, üstünü örtsün, sırtını okşasın ve sen uyurken etrafa göz kulak olsun. Oysa hiç bir şey yapmıyor. Yani seviyorum ama bunun bu kadar oluşu beni kırıyor. Biliyorum. Seni dilenci gibi seviyorum...

Biliyorum seni dilenci gibi seviyorum