Ξέρω τι θες

Πάλι αναπολώ στιγμές που ένιωθα γεμάτος

Εχω τοση οργη τοση θλιψη δεν ξερω εαν μπορω να διαχειριστω και τα δυο αυτην την στιγμη. Ενα απο τα δυο θα ξεσπασει πιο εντονα συντομα.

Ούτε “είναι καλύτερα εκεί που πήγε”, ούτε “να είσαι δυνατός”, ούτε “σε βλέπει από εκεί ψηλά” και άλλες τέτοιες μαλακίες. “Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου, θα είμαι εδώ όποτε με χρειαστείς, για ό,τι κι αν με χρειαστείς” και να το τηρήσεις. Αυτό θέλει ένας άνθρωπος που πενθεί. Ούτε να ακούσει ότι είναι δυνατός όταν δεν έχει άλλη επιλογή, ούτε ότι πήγε σε καλύτερο μέρος, πώς σκατά ξέρεις πού πήγε γαμώ και γιατί είναι καλύτερο μέρος αφού είναι μακριά από την οικογένεια του και τους φίλους του; Τα σιχαίνομαι τα λόγια παρηγοριάς.

Μέσα σ’αυτό το μπουρδελο ψάχνεις να βρεις ηρεμία

Αντί να πάψω να καπνίζω έχω πάψει να ελπίζω.

Το ξύπνημα φοβάμαι πιο πολύ απ τον εφιάλτη

Βασανίζομαι ακόμη που δεν σε αποχαιρέτησα ενώ ήξερες οτι δεν θα μείνεις για πολύ στην ζωή.

Εγώ θέλω να γυρνάω από την άλλη πλευρά του κρεβατιού και να βλέπω εσένα.

Κάποιες πληγές δεν θα κλείσουν ποτέ δυστυχώς

*going through a really hard time* i will survive this but not unaltered