İrem Nur

Takım geride kalan 10 haftada %80 olumlu %20 olumsuz intiba uyandırdı ama bu %20'lik dilimi öyle kritik noktalarda harcadı ki; insan inanıp bir serüvene kapılmakla ortalığı yangın yerine çevirmek arasında kararsız kalıyor.

Bugünlerde yüzümü güldüren tek şey Fenerbahçe. Yine bi doksan dakka boyunca herşeyi unutturcak zaman durcak acaba hala “22 adam bi topun peşinden koşuyo ne anlıyosunuz” ya da “onlar kazanıyo siz izleyince ne kazanıyosunuz” gibi saçma sapan sorular soranlar kaldı mı? Onca dert sıkıntı arasında şu maç saati gelene kadar ki yaşadığımız heyecan ve mutlululuk bile yeter bize. Aç kapıyı veysel efendi fenerin maçı var!

iç sıkıntısıyla balkona çıkılan gecede yıldızları izleyerek huzur bulmak gibisin

Sabrımı sevgimi suistimal eden, sırf sevdiğimden tahammül ettiğim kim varsa vazgeçtim. Sıfırdan da başlayamam belki ama ben bir daha düşmem.

umursamaz davranmaya çalışıyorum ama şu ciğerim komple çürüdü. Bitti yani. Finish. The end. Game over. Es ist vorbei. Je po všem

“seni affedemiyorum çünkü; düştüğün karanlık kuyulardan çıkman için sana hep el uzatan benken, beni düşmeyeceğim kuyulara sen zorla attın.”

Allahtan muhabbetim sarıyo da kendi kendime konuşurken sıkılmıyorum.