Gamze Doğa

Sevgi bu kadar mıydı;

ardında birkaç damla gözyaşı

bırakıp gitmek mi? Onca yaşanmışlığı,

onca hayali sessizce geride bırakmak mıydı?

Oysa sesin bile mutluluktu benim için.

Bakışın, kokun, her kıvrımın…

en çok da sevgin.

Şimdi yok mu hepsi?

Aşk bitti mi?

Bu, hemen biten bir şey miydi?

Aşk bu.

Yanında olmayacağını bile bile

Benliğini kalpte taşımak.

Karşında dururken

dokunamamak, öpememek.

Aşk bu;

sen severken sevilmemek.

Aşk, yol geçen hanı mı ki bu önüne geleni içeri alsın?

Aşk bu, ömürlük rezerve...

Satmaya çalışmıyoruz herhangi bir şey.

Toplumdan uzaklaşabilmek için

Ölmeli mi insan?

Dağa gidip dağda yaşasak,

Yine huzur yok bize,

Ölüm kadar...

Ölmeli miyiz illa

Rahat ulaşabilmek için,

Toplumun kurduğu kuralların dışında,

Paranın olmadığı bir yer...

Ölüm çekiyor bazen insanın canı,

Ölmek istiyor sadece

Yaşamaktan daha rahat.

Belki de büyük bir gücün karşısında,

Kula kulluk etmeden,

Kollarında güveni, kokusunda huzuru buldunuz mu? Kelimelerin kifayetsiz kalışı her öpüşün yürekte bir şenlik havası bırakması...

Siz hiç aşık oldunuz mu? Hemde deli gibi... Oturup bu adam çok güzel seviyor diye ağlamak isteyip sonra da ben bu adamı çok seviyorum diye ağladınız mı?

Öyle ki kelimeler anlatmaya dahi yetmiyor...

Hep aklı başında insanları mı severler?

Hiç kimse bir deliyi sevmez mi?

Aşklar hep şaşalı mı olmalı?

Güzel bir ruh, iki kalbi de ısıtmaz mı?

Bir insan, sadece tek bir gülüşle,

Dünyalar onumuş gibi mutlu olamaz mı?

Tek bir dokunuş, tek bir koku,

İnsanı büyüleyemez mi?

Bazen hırçın bir savaşçı bile,

Aşkın önünde bir çocuk olurmuş.

Ve tüm bu soruların cevabını,

Sende buldum sevgilim.

Upuzun bir yolda adam akıllı yürümeye çalışan, Sözde nefsine, şeytana karşı duran

Halbuki biz insanlık çıkartmadık mı savaşları, Bir avuç toprak için, yıkmadık mı ortalığı

Özgürlük için haykıran renk renk insan, Yetmedi mi bunca isyan?

Halbuki biraz adalet bıraksan

Yemesen mazlumun ekmeğini,

Öldürmesen yetimi, yakmasan ortalığı Ağlatmasan çocukları, eşi dostu ölen insanları

Kötünün iyisi...

Ne demekti ki bu? Kötünün iyisi mi olurdu? Oluyormuş işte şimdi anlıyorum her şeyi. Meğerse dünya bizim bildiğimiz gibi bir dünya değilmiş. Biz dünyanın aydınlık kısmını iyi zannederken dünyanın karanlık tarafı tüm kötülüğü içine saklayıp insanlardan uzak tutuyomuş. Dünyanın aydınlık yüzünün aksine...

Neden o masum yıllarda ki gibi olamıyoruz?

Ne gereği vardı ki büyümenin, Masumiyetliğimizi kaybettikten sonra ne önemi vardı ki?

Hâla hayâl mi yoksa gerçek mi şu yaşadıklarım anlayamıyorum. Üzerimden umudun kuşları geçiyor yine. Ben ise başımı kaldırıp bakamıyorum. Halbuki eskiden o kuşlar gibi kendimi o göklere ait hissederdim. Şimdi yerim ve yurdum var mı o göklerde?

Aidiyetliğim hâla o göklerde çığlık çığlığa özgürlüğünü haykırıyor mu? Bilemiyorum... Tek bildiğim aidiyetsizliğimin zihnime bir kara bulut gibi çöktüğü...

Ama ben onu bile beceremiyorum. O gülüşünü, sesini, dokunuşlarını unutamıyorum... Siluetin hâla hatrımda. Çığlık çığlığa bağırıyorlar hatıralar. Neden bu kadar zor ki unutmak? Hatırlamak unutmaktan daha mı güçlü? Anılar peşimi niye bırak mıyorlar? Bilmiyorum...

Gökten bir yıldız daha kaydı bu gece. Acaba kaç milyon yıl önce öldü de ışığı daha bu gün sönebildi?... Hani sen hep yıldızların peşinde olmak derdin ya en tepede pırıl pırıl oldukları için... Halbuki hepsi ölü bir ışık hüzmesinden ibaret. Peki ya ne zaman bitecek? Ne zaman unutmak denilen şey seni hatrımdan silecek?! Bilmiyorum. Lakin o ölü yıldızların ışığı gibi siluetin hâla hatrımda.

Geride kaldı, gökten beyaz meleklerini indiren mevsim. Bak üşümüyor artık kediler. Ama yine açlar köpekler...

Kuşlar uçuyorlar göklerde. Özgürlüklerini ilan ediyorlar çığlık çığlığa. Mavi gök sonsuzluğuyla kucak açmış göçmen kuşlara... Ağaçlar renklerine bürünmüşler. Hepsi yemyeşil yapraklarının aralarını cafcaflı çicekler ile süslemişler... Minik serçe ağaçların süsleri ile oynuyor...

Okşuyor tenimi güneş. Tıpkı merhametini esirgemeyen bir anne gibi. Aynı zamanda kızartıp Dünyadaki tüm kötülükler gibi karartıyor tenimi... İlkbaharın güzelliği beni benden alırken dünyadaki kötülükler bitmek bilmiyor. Aşk ise her zaman ki gibi dünyanın en güzel, en tatlı yalanı olmaya devam ediyor...

Bu günlerde canım hep yanıyor. Fakat eskisi gibi değil eskiden de canım çok yanardı lakin umudumu asla yitirmezdim. Şimdi ise hiçbir şeye karşı bir umudum yok. Canım öyle bir yanıyor ki son gücümle bağırmak istiyorum ama nafile, cesaret edemiyorum bir türlü.

Herşeye kafa tutan ben sayende bağırmaya bile korkar oldum. Sesimi ta uzaklardan çok uzaklardan duyarsın diye...

Kahkaha atarken yanağımdan bir yaş süzülüyor. Suratımda koca bir tebessüm olsa bile içim harp alanından farkı yok! Canım öyle bir yanıyor ki koşup kaçmak istiyorum nereye gittiğimi bilmeden hem de. Ama olmuyor bacaklarımda ne derman, ruhumda ne mecali var.

Yürüyorum. Kendimden koşup kaçmam gerekirken ben sadece ama sadece yürüyorum. Nereye, ne hızla gittiğimi bile bilmiyorum. Dünyanın bir yüzü aydınlıkken diğer yüzü karanlıkmış. Oysaki benim dünyamda her yer aydınlıktı şimdi o da karanlık. Peki ya hissedebiliyor musun? Acımı, kanayan yaralarımı görebiliyor musun? Ne kadar çok isterdim bunları hissetmeni..

“Umut her insanın hak ettiği lakin uzun süredir eksik olan bir parça gibiydi. Uzun zaman önce kayıplara karışmış yerini zifiri karanlığa bırakmış. Çicekler arılara küsmüş. Güneş bulutların arkasından çıkmaz olmuş. Umut insanlığı terk etmiş.

Diye devam etti adam sözlerine. Kim bilir bu sözlerini kaçıncı kez tekrarlayışıydı. Aynı ton, aynı hikaye konusu hep umut olan sözlerine nemli ama umutlu gözler ile devam etti.

“ fakat insanlığa sadece o, umudun kuşu küsmemişti. O bırakmamış insanlığı. Gökyüzünde uçarken kanatları, kuyruğu ile özgürlüğü, adaleti, eşitliği ve umudu çizmişti gökyüzüne.”

Siluetin, sesin, bakışların ve bana hissettirdiğin duygular hep hatrımı işgal ediyor. Halbu ki en anlamlı duyguydu özlemek. Şimdi ise köşe bucak kaçıyorum.

Tıpkı senin benden kaçışın gibi. Neler vermezdim ki seni bir kez daha görmek için, neleri feda etmezdim...

İçimde özlemin buram buram tütüyor. Hani gökteki yıldızları aşka benzetirdik ya kim bilir ne zaman yaşamlarına son verdiler de ışıklarını gökyüzünde bıraktılar tıpkı aşk gibi.

Peki gitmiş birinin ışığı parlamaya daha ne kadar devam edecek? Daha ne kadar gökyüzümde kalacak? Bitmek bilmiyor mu? İstemiyorum artık yetmedi mi?

"Yorgunum" diye bağırdı adam. Daha ne diyebilirdi ki?

Yorgundu işte. Bir bilinmezliğin içinde hep bir eksik hep bir yarımdı. Kendini arayıp durdu adam. Buldum zannetti ama bulamadı. Yürüdü. Adımlarının onu nereye götürdüğünü bilmeden yürüdü. Kim olduğunu, nereden geldiğini ve nereye gittiğini bilmeden yürüdü. Adımları onu uçuruma mı yoksa çıkışa giden o köprüye mi götürdüğünü bilmiyordu. Sonunda bir uçurum gördü ve düşünmeden o uçurumdan atladı. Ne yaptığının kendisi de farkında değildi. Düşerken son anda köprünün kenarına tutundu adam. Asılı kaldı. Kendisini yukarı çekmek istedi ama nafile beceremedi. Köprünün kenarında cılız bir şekilde asılı kaldı. Etrafına bakındı ve onu yukarıya çekecek bir el aradı.

Gerçi yukarıya çıksa yine nereye yürüdüğünü bilmeden yürümeye devam edecekti. Belki de bastığı tahtalardan biri çürük çıkacak ve yine köprüden aşağıya düşecek. Ve düşerken köprünün bir kenarını yakalayacak yahut yakaladığı yer yine çürük çıkacaktı ve yine aşağıya düşecekti. Ya da onu bile beceremeyecekti.

Tesadüf, insanın anlam veremediği, mantığının ermediği olaylar silsilesi mi yoksa onlarca olasılık arasından en garip olayların gerçekleşmesi mi? Peki ya tesadüfler, bir insanın hayatını nasıl bu denli değiştirebiliyor? Tesadüf dediğimiz şeyler ne halt yemeye oluyorlar?

Aslında tesadüf, insanın hayatında öyle büyük roller oynuyor ki bir insanın akıl erdire bilmesi neredeyse imkansız. Fark ettirmeden hayatımızın akışını öyle bir değiştiriyorlar ki sanki bir ressamın fırçasında hayatlarımız dans ediyor.

Eskiden özlerdim seni bir kelime konuşmasam. Merak ederdim seni ne hissettiğini bilemediğim zaman. İzlemek, dinlemek isterdim seni sevdiğim zaman. Ama şimdi bunların hiçbirini istemiyorum. Artık merak etmiyorum ne yaptığını ne hissettiğini. Bir kaç ay önce aklımdan çıkmaz iken sen, şimdi yokluğunla varlığın bir oldu sanki.

Bir çocuk tüm masumiyetliği ile dünyaya güzellik katarken nasıl oluyor da o masum tohum yıllar geçtikçe saflığını kaybediyor? Yıllar mı kirletiyor o tohumu. Peki ya burada günahkar olan, dünyaya zehir saçan o masum tohum mu yoksa yıllar mı?

Ya da yılları kirletip de o yılların, o masum tohumu zehirlenmesine göz yumanlar mı bu hale getiriyor.