Bo Chopin upiększał, uszlachetniał wszystko.

"Rozpowszechnił się pogląd, że Chopin był ateistą, ale nie ma to nic wspólnego ze świadectwami i faktami. Utrwalił go czołowy biograf Chopina, Ferdynand Hoesick. A tymczasem już w pierwszym monograficznym eseju – w „Chopinie” Franciszka Liszta wydanym w 1852 roku – znaleźć można świadectwo przeciwne. Liszt zaświadcza, iż Chopin, wychowany w tradycji katolickiej, należał do ludzi głęboko wierzących. (...) Ktoś obliczył, ile razy Chopin używa w listach słowa „Bóg”, chcąc dowieść, iż używa go czysto konwencjonalnie. Nie zgadza się to z faktami. Absolutna większość odniesień, o których mowa, ma charakter daleki od wszelkiej obiegowości. Listy kończą się najczęściej zwrotami w rodzaju: „Niech Bóg Panią strzeże” (do Solange); „Napisz słowo o Twoim zdrowiu. Ja się tu pomodlę” (do W. Grzymały); „Niech Ci Pan Bóg pomaga w Twojej pracy” (do młodego pianisty). Ateista tak nie pisze. A przy tym, nie zapomina Chopin o żadnym ze świąt. Pisze: „Wiedeń. Dzień Bożego Narodzenia”; „Nohant. Zielone Święta”; „Paryż. Dziś środa, Popielec”."

"Wesoły jestem zewnątrz, szczególnie między swoimi (swoimi nazywam Polaków), ale w środku coś mnie morduje — jakieś przeczucia, niepokoje, sny albo bezsenność — tęsknota — obojętność — chęć życia, a w moment chęć śmierci — jakiś słodki pokój, jakieś odrętwienie, nieprzytomność umysłu, a czasem dokładna pamięć mnie dręczy. Kwaśno mi, gorzko, słono, jakaś szkaradna mieszanina uczuć mną miota! Głupszym niż kiedy."

''Był uduchowiony i żywy jak Francja; kapryśny i namiętny jak Polska, (...). Tym jednak, co w nim przeważyło i czego nosił nieusuwalne znamię, była nie Francja, lecz Polska.''

"Woyciechowski do mnie pisał, żebym oratorium komponował (…). Odpisałem, czemu fabrykę cukru zakłada, a nie klasztor kamedułów albo dominikanek."

"Chopin miał naturę niespokojną choć nie włóczęgowską. Polak był pochmurny i łatwo się obrażał; nienawidził demokracji i miał wstręt do tłumu. Całą duszą kochał Ojczyznę i mimo swego sarkazmu zawsze miał wiele życzliwości dla rodaków. Nigdy nie był rozrzutny, a mimo to zawsze regularnie wspierał rodaków."

"Chopin nie był nigdy entuzjastycznym zwolennikiem romantyzmu. Romantyczna przesada wraz z fałszywym entuzjazmem, wieczne wycieczki przeciw kościołowi, państwu i tradycji drażniły przeczulonego Polaka, zaś zgiełk romantyzmu, jego reklamowanie się i rwący nurt raziły go i odtrącały od siebie. Pragnął być Uhlandem Polski, ale wzbraniał się burzyć jej świętości i w pogoni za domniemanym ideałem nie chciał schodzić do rynsztoków. Nie był to człowiek bojowy, jeśli jednak rzucimy okiem na ubiegłe pół stulecia, ujrzymy, że delikatny jego głos brzmi w zgiełku i wrzawie jak złota pieśń poety, i słysząc ją nie chcemy już słuchać wrzawy artystycznych współczesnych mu demagogów."

"Co do walczyka, który miałem przyjemność dla Pani napisać, proszę go zachować – błagam – dla siebie. Nie chciałbym, aby ujrzał światło dzienne. Natomiast pragnąłbym usłyszeć Panią grającą go i wziąć udział w jednym z Jej wytwornych przyjęć... Jeszcze dźwięczy mi w uszach Adagio Hummla, które Pani grała kilka lat temu w Paryżu u Erarda, i zapewniam Panią, że mało jest muzyki fortepianowej – mimo wielkich koncertów tutejszych – która pozwoliłaby mi zapomnieć, z jaką przyjemnością słuchałem Pani owego wieczoru."

"On nigdy nie lubił zbytków, ale lubił wszystko szlachetne i uczciwe."

"Obchód Bożego Ciała zwyczajny. Obiad u generała Kniaziewicza, na którym był Mickiewicz i Chopin, jeden z pierwszych pianistów w Europie - wesoły, dowcipny, umiejący przedrzeźniać każdego, bawił nas wyśmienicie."

"W jego postawie było tyle dystynkcji, a maniery zdradzały tak dobre wychowanie, że traktowano go jak księcia."

"Wszystko w nim było wzniosłe, zachwycające, nawet wszystkie jego dziwactwa czyniły go duszą wybranych towarzystw, toteż dosłownie wyrywano go sobie, gdyż szlachetność jego charakteru, bezinteresowność, poczucie godności osobistej, jego duma, daleka od wszelkiej niesmacznej próżności i bezczelnej reklamy, dystynkcja i delikatność w obejściu czyniły z niego przyjaciela równie miłego jak godnego zaufania."

"George Sand potrzebowała półtora roku, żeby go zdobyć – dokładnie: od końca roku 1836 do połowy 1838. Robiła wiele dziwnych rzeczy, by osiągnąć swój cel. Na przykład ubierała się w biało-czerwone stroje, starała się wejść w krąg polskiej emigracji, by być blisko Chopina... W końcu Rubikon został przekroczony, a ich miłość nabrała cech namiętności. Pochłonęła ich oboje. U Chopina wywołała zarazem konflikt sumienia. Związanie się z George Sand nie było w zgodzie z zasadami wyniesionymi z domu, utrwalonymi przez matkę. Niekiedy musiały chyba nachodzić go więc wątpliwości, co do słuszności własnego wyboru. W pamiętnikach „Histoire de ma vie” – pisanych pięć lat po śmierci Chopina – George Sand potrafiła napisać tekst o tym, że to szczęście, iż spotkała tak wspaniałego artystę. Ale nie mogła się powstrzymać na koniec od wyrzutu. Jednego nie mogła mu tylko wybaczyć – „zasklepienia w katolickich dogmatach."