🦋

“Bir gün dediklerimi değil, demek istediklerimi anlayacak bir erkek çıkmayacak mı karşıma? Hava kötü dediğimde sadece havadan söz etmediğimi anlamak bu kadar zor mu? İlle de, ben bu hayattan bıktım, türünde sözler mi etmeliyim? İşim çok dediğimde, bana sahip çıkacak bir erkeğe ihtiyaç duyduğumu anlayacak biri... Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz? Düpedüz, sarıl bana dedikten sonra, sarılmanın ne anlamı kalır?”

İnsan, doğduğu evde bile yuvayı bulamayacaksa nerede bulabilir ki? Kendi kanının vermediği aileyi kim verebilir ona? Kim kol kanat gerer, kim ‘ben buradayım, ben seni seviyorum, ben sana değer veriyorum’ der?

Hadi biri çıktı karşına. Bir sevgili, bir arkadaş… Nasıl inanırsın ki gitmeyeceğine, sırtını çevirmeyeceğine? Doğuştan gelen inançsızlık, verebilir mi sana yeni bir aile?

Ama unutmayın, karşınızda arefeyi gösterip bayramı yaşatmayan bir takım var. :)

Ne diyorduk, iyiler sonunda mutlaka kazanır!

Şimdi yazın tahtaya bir daha, çünkü 24 OLDU!

Mevzu şu: İkili ilişkiler, gerek arkadaşlık gerek sevgililik olsun, ikili çabaya bakar. Sen istediğin kadar tut o umudu uçurum kenarında. Karşı tarafın parmağının ucuna bakar bazı şeyler ve an gelir o yuvarlanışı izler durursun. Sen bitirmek istemesen de karşındaki bunu istiyorsa yapabileceğin en sağlıklı şey uymak.

Senin için rahatsa, gerisi önemli değil. Bırak sonra kopuyorsa kopsun kıyamet. Savaş alanı dağıldığında seni bahar bekleyecek. Er ya da geç anlayacaksın.