eva

senden tiksiniyorum.

"bu acı baki güzel kızım, geceleri uykundan edecek kadar da asi."

sessizliği iliklerime kadar hissediyorum.

bir yer bulalım dünyadan uzak...

içimdeki boşluktan kaç kelimenin intihar ettiğini sen nasıl. kafamı duvarlara vurmak ve akşama kadar odanın içinde dört dönmek. anlayamazsın. omuzlarımın ne kadar acıdığını. herkesi kendi evine aldın ama beni kapının önünde bıraktın. o kapıyı kaç kere çaldığımı bir ben bilirim. duymayışlarınızı. umursamayışlarınızı. bak, yıllar geçti ama hâlâ dün gibi. kaç kesik attım ruhuma, o kesikleri kaç kez diktim, patlayan dikişlerim kaç kez canımı yaktı. yaraların izi kalırmış, öğreniyorum. annemin, biraz büyü, dediği yerde olmanın verdiği hisle başa çıkmayı deniyorum. bir şeyleri aşıyorum ama sen hep o kapının ardında kalacaksın. beni kapı önünde bıraktığını sanıyorsun ama yanıldığını bilmiyorsun. bir şeyler değişti ve inanır mısın, o eve hapsoldun. üstelik ben tarafından, haberin bile olmadan. geçmiş olsun. bu sefer ben seni duymuyorum.

herkesin ağzından dökülen ismim bir senin kiraz rengi dudaklarından dökülüverince yaşartıyor gözlerimi. yalnızlaşıyorum uzaklaşıyor insanlar benden, acılarımı fark ettikçe gidiyorlar. bağırsam bile duymuyorlar haykırışlarımı. sana seni ne zamandır beklediğimi, ne kadar özlediğimi, saçlarına dokunmak istediğimi, aynı kulaklıktan bizim şarkımızı dinlemek istediğimi anlatsam yine gidebilir misin benden, bu güzel sebepleri bilsen gitmek ister miydin yeniden.

seni, ruhumu başka bir bedene hapsedecek kadar seviyorum.

kasetlerin içinde senin sesin, tenimde senin nefesin, kalbimde senin adın belki..