ευαίσθητη

Οκτώ χρόνια μετά την νύχτα κατά την οποία ο 15χρόνος Αλέξης Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου από σφαίρα μπάτσου η οποία διαπέρασε την καρδιά του και τον σκότωσε ακαριαία.

Οκτώ χρόνια μετά το σβήσιμο του αθώου χαμόγελου ενός 15χρόνου παιδιού, το οποίο ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα αλλά δολοφονήθηκε από τα χέρια ενός ανθρώπου που υποτίθεται είναι δουλειά του να προστατεύει τους πολίτες αυτής της χώρας.

Ο θάνατος του παιδιού δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ ή να συγχωρηθεί.  Πρέπει να καταστεί σαφές ότι η έννομη βία και η αυθαιρεσία των αστυνομικών που προκύπτει από την εξουσία και την δύναμη που τους παρέχει το κράτος δεν περνάνε απαρατήρητα και τέτοια συμβάντα όπως η δολοφονία ενός παιδιού ατιμώρητα.

Οκτώ χρόνια μετά και οι πληγές ακόμα δεν έχουν σβήσει, οι μνήμες είναι ακόμα ζωντανές και η οργή προς το σύστημα που επέτρεψε να συμβεί κάτι τέτοιο το ίδιο έντονη.

Ο Αλέξης πρέπει να συνεχίσει να ζήσει μέσα από τους αγώνες μας και η σημερινή μέρα να είναι παντοτινά δική του.

Οκτώ χρόνια μετά και το άδικο τέλος του Αλέξη πρέπει να είναι μια καθημερινή υπενθύμιση για τον βαθμό της ασφάλειας και της ελευθερίας που μας παρέχεται σε αυτήν την “δημοκρατική” κοινωνία.

Το 2008 το θύμα της έννομης βίας ήταν ο Αλέξης. Την επόμενη φορά μπορεί να είσαι.

Μερικες μέρες,

Αμελητέες και τυχαίες για καποιους,

Σε θυμαμαι και κλαίω

Όχι ήσυχα-

Όχι βουβά-

Το κορμί μου τραντάζεται από θυμό

Γιατί δεν ξεχάσαμε·

Τίποτε δεν ξεχάσαμε-

Ακόμη τα βραδιά

Σφίγγουμε τα χέρια σε γροθιές

Και ορκιζόμαστε σιωπηλά

Πως ποτε δεν θα ξεχάσουμε

Και πως θα ζεις για πάντα

Τα παιδια ξερεις τι λένε

[…ο Παύλος ζει,

τσακίστε τους ναζί…]

τα παιδια δεν ξεχνάνε

θυμούνται

07.10.2020

—

Smok5 x Ελευθερο πνευμα-

Όταν τελείωσες ό,τι είχαμε

(και ό,τι είχα εγώ μέσα μου)

Μου είπες " εμεις οι δυο θα ξανά βρεθούμε στο μέλλον"

. . .

Δύο χρόνια μετά σε έχω ανάγκη

Έχω ανάγκη να έρθεις να μου πεις πως η ιστορία μας είναι πια τελειωμένη

Ότι έχει γραφτεί το τελευταίο κεφάλαιο και δεν θα υπάρξει συνέχεια

Να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου πεις ότι δεν νιώθεις για μένα

Και ότι δεν είμαι αυτό που θέλεις πλέον

Και εγώ ηττημένη , που δεν κατάφερα να σε κρατήσω όσο ήθελα

( ή όσο άντεχα)

Να σκύψω το κεφάλι και να φύγω

Να τελειώσω μέσα μου κι εγω αυτή την ιστορία

( τουλάχιστον να προσπαθήσω)

Οπως πολύ απλά έκανες εσύ

Χωρίς καν να προσπαθήσεις

( τουλάχιστον έτσι με έκανες να πιστεύω)

Ίσως από την αρχή για σένα η ιστορία μας να ήταν μια ιστορία τελειωμένη

( ίσως έπρεπε να το είχα καταλάβει)

Ίσως να μην έπρεπε να αρχίσει ποτέ

( ίσως τωρα ήταν όλα καλύτερα)

If you remember everything, I wanted to say, and if you are really like me, then before you leave tomorrow, or when you’re just ready to shut the door of the taxi and have already said goodbye to everyone else and there’s not a thing left to say in this life, then, just this once, turn to me, even in jest, or as an afterthought, which would have meant everything to me when we were together, and, as you did back then, look me in the face, hold my gaze, and call me by your name.