Τέχνη πάει να πει θέλω να βγω απ’ το σκοτάδι και έχω ανάγκη κάποιος κάπου εκεί έξω κάπως να με καταλάβει

Όπου νιώσω πιο ζεστά, εκει αυθόρμητα λειτουργώ

« Και απο καρδια θα παω

Γιατι ειναι μεγαλη η καρδια μου »

Και καπως ετσι γιορτασαμε τα 11 χρονια. 11 χρονια που ειναι παροντες στην σκηνη, στην καθημερινοτητα μας, στα ακουστικα μας, στην ζωη μας. Προσωπικα ως ενα παιδι που εφαγε τρομερο μπουλινκ σε ολη μου την ζωη μεχρι το τελος του σχολειου, μονιμη ψυχολογικη πιεση και λεκτικη βια απο γονεις ( με γνωμωνα την αγαπη παντα) και πολλα ακομη, αυτοι οι ανθρωποι ( οπως και αλλοι του χωρου, οπως ο Ακης aka 12ος Πιθηκος, ή ο Γωργος aka Novel 729 ) ειναι ο λογος που ειμαι ζωντανος σημερα. Με κρατησαν οταν υπηρχαν νυχτες που ηθελα να «φυγω», ηταν εκει να μου πουν πως ολα θα πανε καλα και να χαμογελαω οταν ολοι ελεγαν το αντιθετο.

Σας αγαπαω πολυ παιδια, και μακαρι καποια στιγμη να εκανα καθε εναν απο εσας μια αγκαλια, να σας εσφιγγα το χερι να σας πω ενα απλο ευχαριστω. Οχι φωτογραφιες, οχι στορυς. Τιποτα. Απλα μια αγκαλια και ενα ευχαριστω. Γιατι για μενα αυτο ειστε. Φιλοι, αδερφια, ξαδερφια. Οπως θελετε μεταφραστε το!

Γιατι οπως ειχε πει και ο Θανασης στο «Ελα Μαζι Μου»,