Przemilczenia

Odjęto wam szaty białe, Skrzydła i nawet istnienie, Ja jednak wierzę wam, Wysłańcy.

Tam gdzie na lewą stronę odwrócony świat, Ciężka tkanina haftowana w gwiazdy i zwierzęta, Spacerujecie oglądając prawdomówne ściegi.

Krótki wasz postój tutaj, Chyba o czasie jutrzennym, jeżeli niebo jest czyste, W melodii powtarzanej przez ptaka, Albo w zapachu jabłek pod wieczór Kiedy światło zaczaruje sady.

Mówią, że ktoś was wymyślił Ale nie przekonuje mnie to. Bo ludzie wymyślili także samych siebie.

Głos - ten jest chyba dowodem, Bo przynależy do istot niewątpliwie jasnych, Lekkich, skrzydlatych (dlaczegóż by nie), Przepasanych błyskawicą.

Słyszałem ten głos nieraz we śnie I, co dziwniejsze, rozumiałem mniej więcej Nakaz albo wezwanie w nadziemskim języku:

zaraz dzień jeszcze jeden zrób co możesz

-

All was taken away from you: white dresses, wings, even existence. Yet I believe in you, messengers.

There, where the world is turned inside out, a heavy fabric embroidered with stars and beasts, you stroll, inspecting the trustworthy seams.

Short is your stay here: now and then at a matinal hour, if the sky is clear, in a melody repeated by a bird, or in the smell of apples at close of day when the light makes the orchards magic.

They say somebody has invented you but to me this does not sound convincing for the humans invented themselves as well.

The voice — no doubt it is a valid proof, as it can belong only to radiant creatures, weightless and winged (after all, why not?), girdled with the lightening.

I have heard that voice many a time when asleep and, what is strange, I understood more or less an order or an appeal in an unearthly tongue:

day draw near another one do what you can.

—-

O aniołach

Czesław Miłosz  1911-2004

—-

Tak mało po­wie­dzia­łem. Krót­kie dni. Krót­kie dni, Krót­kie noce, Krót­kie lata.

Tak mało po­wie­dzia­łem, Nie zdą­ży­łem.

Ser­ce moje zmę­czy­ło się Za­chwy­tem, Roz­pa­czą, Gor­li­wość, Na­dzie­ją.

Pasz­cza le­wia­ta­na Za­my­ka­ła się na mnie.

Nagi le­ża­łem na brze­gach Bez­lud­nych wysp.

Po­rwał mnie w ot­chłań ze sobą Bia­ły wie­lo­ryb świa­ta.

I te­raz nie wiem Co było praw­dzi­we.

-

I said so little. Days were short.

Short days. Short nights. Short years.

I said so little. I couldn’t keep up.

My heart grew weary From joy, Despair, Ardor, Hope.

The jaws of Leviathan Were closing upon me.

Naked, I lay on the shores Of desert islands.

The white whale of the world Hauled me down to its pit.

And now I don’t know What in all that was real.

—-

Tak mało

Czesław Miłosz  1911-2004

—-

czarne niebo zamiast gwiazd,

zobaczysz wszystko to samo,

co ja.

~ Edward Stachura