tylko-słowa

Czas przeciekał jej między palcami, a każdy dzień wypełniała walka o przetrwanie.

Umierasz na krzyżu własnych ograniczeń. Ślepych wyborów nie możesz już zmienić; są nieodwołalne. Miałaś kilka szans, ale ich nie wykorzystałaś. Tarzasz się w pierworodnym grzechu; swoich ograniczeniach. Nie umiesz nawet przejść się po lesie: nie wiesz, czy byłaby to ucieczka czy odświeżenie po dniu spędzonym w duchocie twojego pokoju. Nie umiesz już cieszyć się życiem. (...) Zrezygnowana, zgorzkniała patrzysz, jak świat zatrzaskuje ci przed nosem kolejne drzwi. Zapomniałaś sekret, który kiedyś był ci znany, ach kiedyś, kiedy umiałaś się cieszyć, śmiać, otwierać drzwi.

Życie trwa i nieważne, jak próbujesz stłumić ból, życie odchodzi w przeszłość.

Wszystko zmierza korowodem ku końcowi, swojemu własnemu końcowi. Wszędzie, dostrzegalnie lub nie, rzeczy się kończą, przemijają, odchodzą. Będą inne lata, inne koncerty, ale tego już nie, nigdy się nie powtórzy, nigdy nie będzie tak jak teraz. W przyszłym roku nie będę taka, jak jestem teraz.

W miarę jak przybywa człowiekowi lat, wydarzenia tracą wyrazistość, a zaczynają przelatywać przed oczami jak talia kart.

Dzień po dniu żyjesz w ciemnym, ciasnym więzieniu, które sama sobie zbudowałaś.

Wstać rano, do ciężkich prób i krótkich okresów spokoju.

A skoro nie jestem jedną z nich, mogę spróbować być bardziej do nich podobna: słuchać, obserwować, czuć i próbować żyć jak najpełniej.

Być może właśnie dlatego chcę być wszystkimi — żeby nikt nie mógł mnie winić za to, że jestem sobą.

Po co żyję i co zamierzam zrobić ze swoim życiem? Nie wiem i boję się. Nigdy nie przeczytam wszystkich książek, które chciałabym przeczytać; nigdy nie będę tymi wszystkimi ludźmi, którymi chcę być, i nie przeżyję tych żyć, które chciałabym przeżyć. Nigdy nie nauczę się tych wszystkich rzeczy, które chcę umieć.