αυθυποβολή

μονάχα θέλω μέσα μου τα δάχτυλα σου ( ό λ α)

Jordi Huisman Italy, 2012

στις παιδικές φωτογραφίες εμφανίζονται κατά σειρά αποτυχίας: σιδεράκια, φράτζα, βελουτέ φόρμες, παραπανίσια κιλά, φίλοι που δεν ήταν φίλοι και μετά βήμα-βήμα ξεκίνησα να μην αντέχω τη ζωή και τον καθρέφτη. Φακοί επαφής Σιδερακια Κομμωτηρια και βαφες Νυχια Κιλα κιλά και κιλά Αναπάντητες κλήσεις Μπύρες Βιβλία και πάλι βιβλία (κομματι κομματι εσπαγα τον εαυτό μου για χρόνια. μέχρι που με κόλλα στιγμής συντελέσθηκε επανένωση. με αναδιαρθρωσα ωστέ περίφανη πλέον να μπορω να σας πω πως δεν ειχε καμια σημασια. μονη σημασια ειχαν τα ποιηματα που δεν εγραψα και τα βιβλια που δε διαβασα και εκεινη η μικρη φωτογραφια ταυτότητας που παντα μου θυμιζει ποια ημουν πριν διαλεξω ποια θελω να γινω)

από όλα τα πράγματα που δυνητικά θα μπορούσα να γίνω περισσότερο θα ήθελα να είμαι εκείνο το μπλε πουλόβερ που αγκαλιάζει το σώμα σου τα βράδια και σε κάνει να φαίνεσαι σοβαρός αλλά και λίγο αστείος και δεν είναι ούτε πολύ στενό ούτε πολύ φαρδύ και λες πως σε ζεσταίνει χωρίς όμως να σε ιδρώνει και όταν το βλέπω θέλω να κουρνιάσω πάνω του απαλά αλλά και να σε γλύψω ώσπου να τελειώσεις και τέλος πάντων, αν μπορούσα να μετατραπώ σε κάτι απόψε, αυτό θα ήθελα στ’ αλήθεια να είναι εκείνο το μπλε πουλόβερ που έχεις μια υποψία για το πως βρέθηκε στα χέρια σου αλλά δεν είσαι απόλυτα σίγουρος και που αν το χάσεις ποτέ, ίσως δεν το πολυψάξεις αλλά θα σου λείπει γιατί ήταν όμορφο και σε έκανε όμορφο και με κανένα άλλο ρούχο δεν θα είναι έτσι

-Αθήνα-

ώρες κοινωνικών αγώνων για ένα βλέμμα σου

τα πρωινά ήταν πάντα δύσκολα από την πρώτη μέρα στο σχολείο μέχρι το καλοκαίρι που μάθαινα πως μοιάζει να ξυπνάς μόνη σε άδειο σπίτι

υπάρχουν στιγμές που λείπεις τόσο ώστε ανησυχώ σαν μητέρα πρωτοετή φοιτητή στην επαρχία

το να μην υπάρχεις πια στις διαστάσεις που μπορώ να ταξιδέψω με υπαρκτά μέσα, και προτιμώ απ’ το να μας σκεφτώ χώρια, να μας δίνω εκδοχές θανάτου

έχουμε πρόσωπα σταμπαρισμένα παρόλη την πίεση χρόνου κάνουμε ποίηση δρόμου. 

— Επιλεκτοι