~Χωρις Αμπαλαζ

την ώρα  που η πόλη  σωπαίνει να συντονίζεται μέσα μου το τέλος και ο κόσμος

το στήθος σου όπως  κοιμάσαι πάνω στο χέρι μου

που το να περπατώ  χωρίς το χέρι σου δημιουργεί  ένα κάποιο β ά ρ ο ς

προσωπικό  καράβι  έχω 

τα ρούχα λερωμένα από τη δουλειά κρατάνε την μυρωδιά του ιδρώτα σου

διέζευξεν   ο θάνατος  μη ενωσέτω 

σπατάλησαν τα μάτια σου μέχρι  να δεις πόσο σε θέλω

στο τηλέφωνο: βγάζω βόλτα τον σκύλο αν θες κατέβα για ένα τσιγάρο  αλλά θα έχουμε δυο μέτρα απόσταση

μου βγάζω  στις φωτογραφίες σου

μη τυχόν και πεθάνω από έλλειψη  σωματικής επαφής και εκείνος στέλνει μαιλ να με καθησυχάσει 

που όλοι φοβούνται τον θάνατο μην μου τηλεφωνείς για να μου πεις πως  τα σύνορα έκλεισαν και θα πεθάνω μακριά σου όλα τα άλλα αυτό  δεν το αντέχω 

αφήνω στις φίλες μου την ελπίδα για το μέλλον του κόσμου

και εσύ το κρεββάτι μου. 

όπως μπαίνεις στο σπίτι κάθε  στερεοτυπικό επίθετο για την αντρική ομορφιά  καταλαβαίνω

*δεν έμαθα πότε να την διαβάζω

τα πόδια σου κορίτσι μου αναγεννησιακός πίνακας και όταν ανοίγουν στην προσφορά  των χεριών ούτε που φαντάζεσαι πως με κάνουν να χάνω τις λέξεις μου

αν κάτι μας αναγνωριστεί μεταθάνατον όταν ο έρωτας τελείωσε μπλέξαμε τα χέρια, αλλιώς