Eretharos

Rozstanie

Obsesja

[…] (Będę żyć przeczuciem…)

Spojrzenie

Męczeństwo niezrozumienia

I będę rozumieć,

będę wszystko rozumieć,

ale całą czystość

oddam odchodzącej z mego serca miłości.

I widzieć będę,

widzieć wszystkie słońca i nieba,

ale biel wyklęta oczekuje jedynie cierpień odrodzenia.

Przysięgałem ci, świcie jesienny,

że gdy odejdę stąd

Podpalona cisza,

w odbiciu łez upływa czas,

tonąca młodość to na powiekach księżyca blask.

Coraz głębiej w milczenie zanurza się cień,

Zbiorę ci bukiet już uschłych,

jeszcze w śniegu smutnych,

Będę żyć przeczuciem,

że gdzieś kiedyś było ciało.

Spływa z nieba i wydziera serce w szarość-

Cieńsza niż odbicie nieba w deszczu-

pamięć o czymś, co kiedyś poruszyło serce.

Ponieważ nie miał przy sobie nikogo, pragnął, żeby cień jego, albo cień cienia, czy nawet myśl odległej iluzji cienia pozwoliła mu żyć.

Na wzór pędów w śniegu ujrzanych,

od tego czasu rozwijające się linie-

tylko to przypominały.

I przez to, że nawet gdyby życie oddał, słowa nie przybedą,

poczuł jak siły odchodzą w poszum,

przeczucia, które rozdzierały mu serce-

Nic nie znaczące łez strumienie,

za oddech zaczerpnięty,

błagam wiatry, błagam cienie.

Nabrzmiałym wstrętem,

nabrzmiałym z bólu sercem,

błagam o przebaczenie.

Ptasi szept zachodzi w blasku marzenia,

drżenie głosu roni rozmokłych pól wspomnienia,