*

Bu yolda yürüdüğümden pişman değilim ama hak etmedim mi sence de bir deniz kenarında soluklanmayı?

artık gözlerine bakmak ciğerime saplanan bir bıçak gibi hissettiriyordu. ben hala anlamak istemiyordum.

değişmedim yokluğunu birinin konforlu varoluşuna. istemezdim ama gönül kendi isteğinin yolunda.

sevmek bir yük ise, razıyım omuzlarıma bindirilmesine*

insan bir kere aşık olur, gerisi hep mâkul bulmaktır.*

anlatamadığım her şey geceleri karşıma dikilip beni ağlatıyor.

gözlerimdeki kırgınlık çıktığım harbin artçıları.

beni ne zaman bir büyüme korkusu alsa, bir kelebeğin kanat çırpışına heyecanlanıyorum.

karşındaki bir adım atmıyorsa ne kadar koşmuş olursan ol, varamıyorsun.

İnsan bazen sadece eve dönüp annesine sarılmak ister ve bu, bir yenilgiyi kabulleniştir.

Bir dik duruşum ben. Her zerresindeki kırgınlıkları, kendini daha çok severek sıkılaştırıp bir duvarı örenin kendisi. Gözlerim kan çanağı en son ne düşündüğümü hatırlayamıyorum. Babam, bana hayallerinden bahsederdi deniz kenarlarında.

Onca sene yalanlarına yardım ve yataklık yapmışlığımın hatırına giderken son bir elveda diledim.

Aşk insanı sanata yoruyormuş, seninle ellerim kalem tutmayı öğrendi.