#kalemimden

Ve kabullenmek, acı bir şurup tadında olsa da bazen, yutkunmak gerekiyor. ✒️📖

Önceden aniden büyüdüm derdim… Dedemi toprağa vermeden çok önce… Halbuki ben hiç büyümemişim… Ben o gün büyüdüm… Büyüdüğümü iliklerime kadar yaşadım. Morgdan çıktığım da yüzüme çarpan o soğuk ile yüzleştiğim de büyüdüm… dedemi o soğuk odada bıraktığımda büyüdüm… Aslında büyümek böyle bir duyguymuş . Asıl büyümek dedemi o toprağa bıraktığım da başlamış da ben bilememişim de önce ki yaşadıklarıma büyümek demişim. Zaman durdu dedim. Ama durmadı zaman geçmeye devam etti. Zaman sadece dedem için durdu. Ben ise o gün büyüdüm. O gün bir daha sarılmak istedim dedeme ama sarılamadım sadece öptüm. Kaybettiğin insanın geri gelmeyeceğini bilmek insanın bağrında hiç sönmeyecek bir ateş yakıyor. Öyle ki yutkunamıyorsun bile… dedem babam gibiydi gibisi bile fazla… Peki babam o ise gözünü açar açmaz mezarlığa gitmek için hazırlanıyor… acı olanda dedemin son anlarında yanındaydım ayakları şişmişti masaj yaptım. Çok özledim dede ve bu gün seni rüyamda görmek sana sarılmak… kokun bile aynıydı. Rüyaların kokusu varmış dede hiç bilmezdim… Zaman geçiyor dede ama yüreğimde yerin öyle güzel ki… insanlar arkandan öyle güzel dualar edip, güzel şeyler söylüyorlar ki… hayatta iken çok bakımlıydın, mezarında öyle olsun istedim. Güzelce çiçekler ektim. Umarım çok mutlu olmuşsundur. Senin orda mutlu olduğunun düşüncesi bile beni mutlu ediyor. Toprak seni hiç incitmesin dedem. sakallarından öpüyorum en çok da yeşil gözlerinden…