Düş gezgini

uçsam tutar mısın ellerimden gökyüzüne tırmanmak için bir yaz vakti kaldırımların yalnız şarkılarına sarınır mısın kalbinde bir kelebek kanat çırparken umuda

ayağı çıplak bir çocuğun düşü olur musun benimle söz olup uçar mısın geleceğe sbir kağıt helva tatlılığında yapışır mısın göğsüme sadece sadece sevgi var olsun diye sarılır mısın kimsesiz bir ölüme

"büyüyen bir taş gibi" yuvarlanır mısın benimle kendimize yabancılaşırken bir git vakti gider misin benimle gider misin bilmediğin bir gezegene

sabahların bir anlamı olmalı günaydınların en sıcağı ile kucaklamalı insan insan olanın

sabahların bir anlamı olmalı yüreğinde herkese bir yer ayırmalı ama öyle böyle değil herkese bir oda düşmeli düşlerin peşinden iz sürmeli yolumuz çıkmasa dahi sevmeli, sevilmeli

sabahların bir anlamı olmalı kulaklarımızı tatlı ezgiler doldurmalı dizelere boyayıp sevgimizi dünyamızı masmavi yapmalı

sabahların bir anlamı olmalı örneğin bu sabah yolum sana çıkmalı bir dere kenarında iki ruh birbirine sarılmalı, var olma telaşıyla

gözlerimde tarihsel yanılgısı akıyor güneşin peşinde koşmanın sözcükleri kana doğrar gibi çığlıklarım öfkeli bir sessizliğe haykırıyor ressam kimsesizliğin esaretine yansıyor yüzüm

onlar anne olurlar, türlü türlü umutlar dudaklarında bazen bir ömür geçer, bazen kısa bir an sonrasında bir toz bulutu gibi anılar, yazılır çizilir onlar baba olurlar siyah beyaz fotoğraflarda sert bakışlı çocukları düş balonlarıdır, uçurmak isterler gök yüzüne gülümsemeyi unutsalar da yüreklerinde sevgi kimi buruk bir anı olur, kimi uzak bir yerlerde hüzünlü gözlerle seyreder dünyayı onlar çocuk olurlar, coşkun dağlar gibi neşe saçarlar hayallerin ötesine adım atarlar, kimi tok kimi aç oyunlarında özgürlüğün tadı, kimi ağlar kimi güler

gölgelerinden korkar oldu, adını ararken tarihe seyirci kalan eller obur bir mide gibi hazmedilmiyor artık kime söylendiği belirsiz sözcükler kana kan doğrar gibi zavallı bir yarışta umut ekmeğini pişirecek sanılan yüzler hepsi aynı kararlılıkla kararsız... pencereden çekip çekmemekte özgürlük nefesini...

saçlarına taç olduğunda altın sarısı güneşin akşamın hüznü yansıyordu akrep ile yelkovana hep gidişler vardı ya yaşamın kıyısında hep kalabalıklar içindeki o melun yalnızlık kocaman bir kentin içinde hapsolmuş yarınsızlık bir çırpıda siliniverdi çocuksu bir gülüşün terkisinde -sahi hangi rüzgâr kavuşturdu dalgaları kumsalın naif sıcaklığına -hangi rüzgâr köpüklerdi gök yüzünün bulutsu saflığına

elbet tükenecekti sözcükler çıkmaz bir sokağın aykırılığında elbet sus!lar bezenecekti kaçık bir şiirin arka sokağına ve şeytanın avukatlığına soyunacaktı benliğim densiz bir içsel fırtınanın tortusunda ve altın sarısı saçların oyunbaz düşlerinde tekerine çomak sokacaktım öteki yarıma bir şiir kaç kere yazılır, kaç ölüm sığar dizelerin haykırışına ve kaç bilmece doldurur sessiz bir odanın duvarını ve kaç öykünün tadı kalır damaklarımızda her ayrılışta

ve elleri heyecanla sağa sola sallandığında, sanki güneş içine saklanmışta çıkmak istercesine tenini zorladığında sanki yüzü güneş gibi parladığında suskun sokakların sessiz prensesinin don kişot bile kıskanır, o kendinden emin duruşunu genç ayakların izi sanki uzak bir kumsala esrik bir tablo gibi yansır izinde sanki öte yerlere ait bir düş düşte bir deli, ismini fısıldar isimde bir anahtar gizli, hiç bir yere varmayan

herkes o kadar meşgul ki kendi duvarlarıyla

elinden tutamadan gökyüzünün, gün batıyor sızlanışlarla

nice yalnız yürek kurban ediliyor gece karanlığına

söze benzer hançerler yaralıyor varlığını

ayrı olanın ve ufka bakanın

gökyüzüne gülümseyen dudaklar mühürleniyor

öfkeli törenlerinde biat ettirenlerin

herkes o kadar meşgul ki kendi duvarlarıyla

siyah ve beyaz gibiyiz ikimiz birbirimizi ne kadar anlar görünsek de değişmez rengimiz

kar-anlıktır gece-l-lerimde hüzün

gözlerimde sessizdir us(y)sal yüzün

seniçimde tutar-sız düşler tanrısı

oysa uçsun isterim kan-at-larım

kırıldı camdan kalpler ellerimde

kan içinde uğulduyor kulaklarım

cam kırıkları battıkça tenime

bir cinayet sonrası

suskunluğunda

bitiyor büyülü sözler

 ellerim, ellerim

neredesiniz?

sisli bir sabah ödünç vermiştim

yüreğimi

tatlı okşamalarında

bir masal kahramanıydım

yeldeğirmenleri

söz güveleri

aşkları büzüşeseciler

savulun(du)

 gözlerim, gözlerim

neredesiniz?

yaşlı bir akşamda ödünç almıştım

gülüşünü

kardan adamı eriten

bakışlarında

vatansız bir düş satıcısıydım

 ey aşkların en saçması

ey imgelerin en akıl almazı

ey öpüşlerin en güzeli

ey boğulmaların en sıkıntılısı

savulun(du)

 camdan kalpler tenimde

parça parça binlerce

acıyorum

acıyorum

ağlayamıyorum

sus-paylı sevgi

    balonlarına karşı

üç maymunun sadece maymunuyum

    bayram çocuğu düşüyle

uyandığım "telaş" sabahlarının

    şekersiz ziyaretçisiyim

sus-kun(dak)la(nmı)şmış bir

    tarihin don(suz) kişotuyum

        sürekli üşüyen

            eşelenen

giderek devleşen kanatlı

        canavarlar arasında

    sus-paysız yaşlar akan bir çocuk...

kibar mermiler delip geçiyor sahte dillerinizle okşadığınız yitik ömürlerin saf düşlerini ki bir girdapta kaybederler vaadedilmiş günlerini

suya yansıyan gölgeniz ne kadar da karanlık şeytanla anlaşmış ruhlarınız ne kadar da satılık

belki bir ağaç gülmüştür uzakta bir yerde kuru dalıyla, yükselen güneşe yaşama inat, kusmuştur tüm geçmişi çorak toprakların öfkesine

ya da bir salıncakta korkmuştur zincir kopmanın endişesiyle esaretinden köleliğin ve sıkı sıkı sarılmıştır bağlarına yapay bir geleceğin

çocuk gözlerinde küller vardı küllere karışıyordu yüreklerinde güvercinler uçuşanlar kara bir bulut gibi düşlere girmişti ölüm tacirlerinin kurşunları sokaklarda koyu bir sessizlik çocuk gözlerinde korku vardı korkuya karışıyordu düşlerinde özgürlük olanlar