E.Mtf

Νυστάζω. Αλλά ο ύπνος δεν με ξεκουράζει. Δεν θέλω τίποτα. Κανέναν. Θέλω να είμαι στον καναπέ όλη μέρα και να μην μιλάω. Να μην έχω ανθρώπους γύρω μου. Να ξημερώνει και να βραδιάζει, να είμαι εκεί χωρίς να υπάρχω. Να περνούν οι εποχές και να μην ασχολείται κανένας μαζί μου. Να με αγαπούν οι τοίχοι και να με λατρεύουν τα μαξιλάρια. Προσπάθησα να σηκωθώ από τον καναπέ αλλά με τραβούσε ξανά το κάθισμα. Ήταν αναπαυτικά εκεί, μακρυά απο αλληλεπιδράσεις με ανθρώπους. Χωρίς να φροντίζω για τίποτα, ούτε για τον εαυτό μου. Όποτε θυμόμουν έπινα και λίγο νερό αν με σκεφτόταν κανένας μες το σπίτι. Δεν είχα ανάγκη να ενδιαφερθεί. Αφού δεν εχω νοιαστει εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου, γιατί να είναι υποχρεωμένοι οι γύρω μου για αυτό; Λένε πως με αγαπούν. Δεν ξέρουν να αγαπούν. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι αγαπούν. Αγαπούν αυτό που νιώθουν για τους εαυτούς τους όταν λένε πως σε αγαπούν. Εγώ δεν έχω εαυτό. Τώρα κοιτάω τους τοίχους. Πιο πολλά μου λένε καθώς διαβάζουν τις σκέψεις μου. Πεθαίνω αλλά δεν με φοβίζει. Αλλά γιατί μιλάω για φόβο ενώ δεν νιώθω τίποτα εξ'αρχής; Ησύχασε μυαλό μου. Προσπαθώ να ησυχάσω κι εσένα τώρα;

Ίσως πρέπει ο άνθρωπος να βλέπει και λίγο πέρα από την μύτη του. Ξέρεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Ξέρεις κάθε φορά τι κάνει πότε το κάνει και το λόγο μπορείς να τον φανταστείς. Γιατί κολλάς σε αυτό που σου πέρασε από το μυαλό ενώ μπορείς να το απορρίψεις αυτόματα; Γιατί αμφιβαλλεις; Σου εχει δώσει το συγκεκριμένο άτομο δικαιώματα ;