Emin

×

"saçlarıma bin küsur yalnızlığı takıp girdiğim şehre insan varlığımızdan tuhaf tohumlar bıraksam

günü geçmiş bir gazete, toprak bir çanak

bir daha gelmem belki diye bir not bakır maşrapanın yanında

şeytanlar da yürür benimle herhal ıslık çaldığım için

bir şahan tüylerini döker ardımsıra"

sana yaşamak düşer çarkların gövdesinde

bin demir kapıyla hesaplaşmaktan omzun çürümelidir

bin çeşit güneşle ovulmalıdır gaddar ellerin

yürü yangınların üstüne, kendi alevini de getir

çarpıntısız dakikası olur mu devrimcinin

ki ölüm

kıvrak ve küheylan

beni artık ne sıkıntı ne rahatlık haylamaz

çünkü ben ayaklanmanın domurmuş haliyim

Yürüsem rahmet boşanacak.

Yokluğu istemiyorum bu akşamüstü çınlamasında

Yüzümü dizlerime dayıyorum, bitiştiriyorum Kollarımı da

Bir kaktüs olmalıyım ben, dışıma yağan bir sağnak

Olmalıyım

Uçsuz bucaksız dünyada

Güneşin doğuşunu bekleyen.

Ufukta ansızın bir ışık çizgisi

Önümde karanlıktan duvarlar

Ruhumu bu havalarda buluyorum.

Güz ile baharın birbirini kıskandığı günlerde...

Biraz yağmur sonrası temiz bir havayı ciğerlerime çektiğim vakit, attığım adımların sıklığını fark edemezken canımın içini sıkan hangi durum varsa bir an olsun unutur oluyorum.

Birçok kez ertelenmekten tükenmiş kararlar aldırıyor bu havalar bana.

Gökyüzüne doğru baktığım anlarda, tekrar tekrar buluyorum ruhumu.

Akşamından gündüzüne seviyorum bu havaları.

Gökyüzü, koyu grinin bilmem kaçıncı tonu. Bulutların hüznüyle özdeşleştiği için olmalı ruhumun müdahâle edilemez mahzunluğu.

Gün biterken... karmaşa... durun kıpırdamayalım !

Ben durunca anılacak günlerimi hatırlıyor gibi oluyorum. Şimdi yaşam amacımı dünden daha iyi anlıyorum.

Vazgeçmiyorum, yılmıyorum, daha sıkı kenetleniyorum kendi kendime; bırakmıyor beni kollarım.

Aradığım yolların bilmem kaçıncı çıkmazında daha emin atıyorum adımlarımı.

"burada kalamazsın

ve başa dönemezsin

gitmek zorundasın

her şey çok yetersiz senin için

her şey çok fazla sana

uykuyu tadayım dersen

"Bu yaşa erdirdin beni, gençtim almadın canımı ölmedim genç olarak, ölmedim ..."

×

"Gece arsızca kükrüyor paslı beyninde şehrin

küfre yaklaştıkça inancım artıyor.

...

öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan

saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda

...

Yanık yanık koksa karanfil

Değil bu anılacak şey değil

Apansız geliyor aklıma

Neredeyse gün doğacaktı

Herkes gibi kalkacaktınız

Belki daha uykunuz da vardı

Geceniz geliyor aklıma

Sevdiğim çiçek adları gibi

Sevdiğim sokak adları gibi

Bütün sevdiklerimin adları gibi

Adınız geliyor aklıma"

bırakıyorum zerreciklerime kadar emsin beni Atlantik ve Pasifik ve beş kıta

koşmam gerek yetişmem gerek yazgıma

tutmam gerek, sormam gerek, bilmem gerek esenlemem, kargışlamam, irkitmem gerek niçin niçin, niçin, niçin

kuyuya düşen çocuk niçin ölmesin"

Sabahın bir yerinden düşmüş gibiydi yüzün.

Sokağı balkonları yarım kalmış bir şiiri teptim Sıkıldım yemekler yaptım kendime otlar kuruttum -Taflanım! diyordu bir ses duyuyordum.

Cumhuriyetin ilk günleri gibiydi yüzün."

1 Nisan Tarihli Metin Notu

Hep olduğu gibi hayattaki tercihlerimde zor olanı seçmekse niyetim ezilirim aklımın hesaplarında diye korkuyorum... ziyadesiyle haklı çıkıyorum. Zor olan neydi doğrusu? Kendimi küçültürken içimde büyüttüğüm sebepler mi? Yoksa başka bir şey mi?

Çabalamak hayat enerjimi fedadır tüm zorlukları kolay yapabilmek için. Anlam ve huzur hissettiren hedeflerim doğrultusunda bu fedayı gerçekleştirebileceğimi biliyorum. Ama çabalamaya direndiğim belirsiz sorgulama durumlarında buluyorum kendimi. Fazlasıyla içime kapandığımı hissettiğim -tuhaf derin bir âşık içre hissinin kalbimi perçinlediğini kendime itiraf ettiğim günlerde- ben orada tıpkı o karşılaşmalarda, yalnız bir çift göz veyahut yalnızca bir ses karşısında kalp ritimlerimi yakalamaya çalıştığım anlarda olduğu gibi takılı kalıyorum. Nabzım ile benliğim arasındaki sarkaç eşliğinde dengemi şaştığım vakitlerde kendimi ölümüne susarken buluyorum. İlerliyor vakitler... sonralarda tahlili güç, bir ucu müphem kaygılarımla en nihayetinde kaçınılmaz sonsuzluğa doğru teslim oluyorum. Bazı zamanlar mutlak özgüvenin yeterli olmadığı dönüm noktalarında tahliye olamayacağını sindirmiş bir hükümlü misali tutuklu kalmak gerekir.

seyir bile edemezken içimizdeki şenliği

yılgı yanımıza yanaşmazken

bizi kıvıl kıvıl bekliyorken hayat

yıkılmak elinde mi?

...

pusmuş bir şahanız şimdilik, ne kadar şahan olsak

ama budandıkça fışkıran da bizleriz

Gün saltanatıyla gitti mi bir defa

Yalnızlığımızla doldurup her yeri

Bir renk çığlığı içinde bahçemizden,

Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan

Lavanta çiçeği kokan kederleri;