Zawodzimy Jak Ponure Wilki

Nie wszystkim pisane są chmury

Czasami czuję się jak sztorm w zimnych murach kościoła. Pioruny uderzają w dzwony które od dawna milczały. Teraz zawodzą, wyją, grzmią... Błyskawice przecinają gęstą ciemność, ujawniają bogactwo i piękno głównej nawy tylko po to, by znów zatopić się w mroku. Ale próbują dalej... i dalej... i dalej Może to właśnie jest życie?

Przerzucamy nasze ciała z rąk do rąk. Obijamy się niczym fale o piaszczystą plażę, a każda fala jest niczym więcej jak barankiem idącym na rzeź. Przepuszczamy wodę przez drżące ręce próbując zaspokoić pragnienie. Lecz pijąc, pogłębiamy tylko strach o tym, że jutro nie będzie czego pić. Słona woda nie jest zbawieniem, więc rozbijajmy się, rozbijajmy się o brzegi.