Edoliw

Bir gün canımdan çok sevdiğim birini buz gibi toprağa verdim, sonra neye üzüldüysem onun ölümüne ağladım.

Kovsanda gitmedim ,sensiz yapamayacağımı bildiğim için , oturdum izledim sevilmeyişimi sonra biraz daha bekledim , kendime üzüldüm biraz , bana bir kaç gün daha ver ,üzüntülerimi bırakıp evime dönerim . Ben senden vazgeçemez oluşumu bildiğim halde bana bi yolunu buldurdugun için sadece sana biraz kırgınım .Zaten sende bi anlamı olmayan şeyleri anlamazsın ,üzülmemeliyim,

niye canın yanarken dağ gibi durdun ki.

her köşemde yaralar var, sen beni napasın.

kapımı çalmanı istiyorum leyla o kadar evde yokum ki anlatamam insan insana aşık olmaz güzelim insan insanın yanında bile durmaz.

kuyudan çık kinyas, ölünü bulsunlar.

bak ben eğriyim. biliyorum, nereye koysan orayı bozarım. bak ben ağrıyım. biliyorum, benimle yaşamazsın. bak ben. biliyorum. benimle uğraşılmaz. ama sen niye yüzüme öyle baktın benim. bildiklerimi yalana çıkarmak ister gibi. sonra sen. aynı gözle. aynı yüze. neden öyle baktın. bildiklerimin doğruluğuyla beni öldürür gibi.

seni çocukluğundan istemek. kaldığın yerden uyandırıp, kötü rüyalarını kovup, güzel uyu diye huzuru avuç avuç içine dökmek

ben bazen cenaze evi gibi oluyorum. senin hiç mi üzülesin gelmedi.

“dünden kaçacağız diye yarınımızdan da olduk fikret. bu ne iştir böyle?”

çok tuhaf ya. kursağımda kalıyor her defasında. ama her defasında, hiç ıskalamadan. sonra bir şeyler sızlıyor içimde. içimde daha önce ölmüş bir şeyler, tekrar ölüyor. bir şeyler beni susturuyor, içimi çığlığa boğarken.

durmadan aşağı atlıyormuş gibi hissediyorum. bazen mutluyum. bazen değil. kafamın içi berbat. korkunç. bir şeye çarpıp artık durmak istiyorum.

bir şeylerden kaçar gibisin. soluk soluğa ama hiçbir şey anlatmayacağına yemin etmiş gibi sakinsin. gitmek istediğin belli bir yer yok ama kalmak istemediğinden artık eminsin. sadece biraz olsun herkesin ve her şeyin susmasını istemişsin, kendini duyabilmek için.

mülayim abi, rahat bırak küllükleri. biliyorum nefes almak umuduyla içiyorsun ama izmaritler umut taşımazlar. ciğerlerini daha fazla yorma, yüreğini hayat olabildiğince mahvediyor zaten.

anne, ben ölmedim daha. yirmi dokuz adımlık nefesim ve bir türlü eğitilmeyen iki elim, hiç hatırlanmayacak şiirlerim, üstüne üstlük hiç ölmeyecek gibi seven bir kalbim var.

kılı kırk yarsan da sen hiçbir şey yapmadın diyenler için bir ömür heba ettin ali. sana da yazık değil mi.