Alınganım, durup dururken kırılırım. Sürekli ağlarım, fevriyim, yalancıyım. Verdiğim sözleri tutamam mesela. Bencilim, hiçbir varlığı, hiçbir yaşayışı umursamadan kırar dökerim. Zavallıyım. öyle acizim ki ne olursa olsun yine sana gelir ayaklarım.

Dört duvar bir çatıyı evin yaparsan altında kalırsın. İşte o zaman ölümü diler sağ kalırsın.

Benimde ağrıyor ellerim iyileşirim, iyileşiriz.

Büküyorsun boynunu

Kan ağlıyorum. Durdursana.

Kan kustuğum her gecenin sabahına bir başıma çıktım ben. Sustum. Sustukça ezildim. Ezildikçe yok oldum.

Sonra geriye bir avuç kırgınlık kalıyor. Senin yere göğe sığdıramadığın sevgiden.

Dön. Sevecekler sanıyorsun, gidersen her şey geçecek sanıyorsun. Dön. Verilen her sevgi gerçek sanıyorsun, kimse sevmez kimseyi canın çok acıyacak. Dön. Çiçek ektiğin her toprak mezar oluyor. Dön. Gittiğin yol; yol değil, karanlık. Korkarsın. Orayı yak ve dön.

Sonra o gitti yoluna ben gittim yoluma. O kırgındı ben yitik. Yolların sonu sonsuz. Yolların sonu çıkmaz.

Sana dokunan böyle içli, böyle kederli, böyle boynu bükük oluyor.

İki büklüm oldum acıdan. Gene gülümsedim.

Bana da yazıklar olsun. Bir hiç uğruna ağrıttım ya bu canı. İnadına yürüdüm ya o toprağa kanayan dizlerimle. Her düşüşte bekledim ya seni gelecekmişsin gibi. Öldürdüm ya kendimi defalarca bir hiç uğrunda. Bana da yazıklar olsun.