euforycznie

Chcemy znaleźć kogoś, kto w nas wierzy. Kto będzie stał po naszej stronie i sprawi, że będziemy się czuli mniej samotni.

Wpatrując się w sufit, doszła do wniosku, że może dlatego nie może płakać. Bo jaki był sens rozpaczać, skoro nie miał jej kto pocieszyć? I kiedy nawet samej siebie nie umiała pocieszyć?

"Gdzie ten, który powie mi, że do końca swoich dni, że do ostatniego tchu będę całym życiem mu?"

Z czasem samotność staję się czymś tak naturalnym, że nie wiemy jak wrócić do życia między ludźmi

Samotność jest zniewalająca, zabija miłość, zabija osobowość.