cytaty

-Wal się. -Miałeś być miły. -Wybacz. Wal się, proszę!

Czemu musisz mówić o jutrze? Nie możemy się cieszyć tą chwilą?

Serca pękają bezgłośnie, choć w bólu. Boże, w jak wielkim bólu. W jednej chwili wszystko gra, oddychasz pełną piersią, czujesz, jak krew tętni ci w żyłach, a moment później? Nie możesz skupić się na niczym poza uciskiem w piersi, a twój świat wali się w gruzy, miażdżąc ci serce.

Kochałam to, co było w nim dobre, i kochałam to, co było w nim złe. Kochałam go bardziej, niż powinnam. Ukradł mi wolność, życie, a jednak gdzieś po drodze, bez mojej wiedzy, skradł też moje serce.

Wiesz, to tak, jakbyś oddała całe swoje ciało i serce jakiejś osobie, aż nie zostałoby ci już nic do ofiarowania… i nagle okazało się, że wcale nie tego było jej trzeba.

Jedyna różnica między kaprysem a trwającą przez całe życie namiętnością jest taka, że kaprys trwa nieco dłużej.

Wolałabym, żeby mnie pobił. Bo rany cielesne się goją, siniaki znikają, ale złamane serca? Blizny na nich zostają do końca życia.

To właśnie różnica między potrzebą a kochaniem. Coś, czego potrzebujesz, możesz łatwo zastąpić czymś, co zaspokaja cię w ten sam sposób, jednak miłości nie da się zastąpić czymś innym. Miłość to coś, o co walczysz.

- Mamo, skąd wiedziałaś, że tato jest tym właściwym mężczyzną? - Gdy patrzyłam w przyszłość, przestałam w niej widzieć tylko siebie. - Co masz na myśli? - Zanim poznałam twojego ojca, wszystkie plany były tylko moje. A gdy on się pojawił, mimo że minęło tylko kilka tygodni, przestałam widzieć tylko siebie w tej przyszłości, a zaczęłam widzieć nas razem. Przez jakiś czas tego nie zauważałam, ale gdy mówiłam o przyszłych rzeczach- sobotnich wieczorach, świętach, czymkolwiek- w końcu dotarło do mnie, że mówię “my”.

Wiek, choroba i śmierć mogą w końcu zniszczyć nas fizycznie, ale tym, co niszy nam serca i umysły, są inni ludzie, którzy dostają się do naszego wnętrza.

Ten ciągły lęk przed rozstrzygnięciem, przed działaniem, przed życiem sprawia, że żyjąc, udaję życie, żyję obok siebie, wyobrażając sobie tylko, jak to kiedyś, w przyszłości, będę żył życiem prawdziwym, będę opowiadał zgrabnie skrojone historie, będę znajdował właściwe słowa i tonacje. I tak od lat śledzę siebie samego z ubocza, z ukrycia, widząc, że ten prawdziwy ja, ja, którym chciałbym być, jest zawsze o kilka kroków przede mną. Widzę go znikającego za kolejnym zakrętem, kiedy sam dopadam tego zakrętu, spostrzegam go zanurzającego się w czeluść jakiejś bramy, potem zamykającego za sobą drzwi. A ja stoję z zadyszką na schodach, zmęczony pogonią, z zadyszką od tego ciągłego pośpiechu, stoję tak, oddychając ciężko i znów zostaję w tyle, z zadyszką. Ja nie jestem, mnie nie ma, ja dopiero będę.

Sama nie wiem. Chyba bardziej mnie interesuje, dlaczego ludzie sądzą, że muszą wierzyć w Boga. Dlaczego nie mogą zawierzyć nauce? Nauka jest cudowna. Nocne niebo - niesamowite. Wnętrze ludzkiej komórki? Fascynujące. Coś, co mówi nam, że rodzimy się źli, a co ludzie wykorzystują, żeby usprawiedliwiać swoje paskudne uprzedzenia i wredotę? No, nie wiem. Chyba po prostu wierzę w naukę, to mi wystarcza.

Po prostu szukasz kogoś, kto cię uratuje. Musisz uratować sam siebie.

Czy w ogóle powinno się spędzać całe życie z osobą, która pomaga nam dorastać? Czy też ta osoba po prostu znajduje się na jednym z przystanków do tego, kim się stanie, a droga się kończy, kiedy nauczy się, czego potrzebuje, żeby dotrzeć do kolejnego przystanku?

Czasem coś, co wygląda jak poddanie, wcale nim nie jest. Chodzi o to, co dzieje się w naszych sercach. O dokładne widzenie, jakie jest życie i akceptowanie go, i bycie wobec niego lojalnym, niezależnie od bólu, bo ból z powodu nie bycia lojalnym jest o wiele, wiele większy.

Ludzie utrzymują, że wiedzą, czym jest miłość, a jednak kiedy mają szansę to udowodnić, wycofują się i tchórzą.

Czasem człowiek naprawdę tego potrzebuje, aby trzymać innych ludzi na dystans, bo inaczej rozkleiłby się. Ale też trzeba nauczyć się odsłaniać przed innymi - wtedy, kiedy to właśnie inni ludzie trzymają człowieka przy życiu.